Προσκήνιο

Εκανε την έκπληξη στην Επίδαυρο ο Τόμας Οστερμάιερ. Ο «Οθέλλος» που παρουσίασε με τη «Σαουμπίνε» του, μουσκεμένος, βουτηγμένος στα μαύρα νερά της απόγνωσης και στους ήχους μιας «μαύρης» μουσικής, μπορεί να μην έχει μαύρο Οθέλλο αλλά προσωπικά με έπεισε πως ο σκηνοθέτης είχε διαβάσει καλά το έργο και πως έδωσε μια συνεπή, τεκμηριωμένη και όχι αβασάνιστη εκσυγχρονιστική, «λοξή» ανάγνωση της σαιξπηρικής τραγωδίας. Η περιθωριοποίηση του Μαυριτανού, όταν η Δημοκρατία της Βενετίας, που τον έχει αναδείξει σε στρατηγό, επικεφαλής της εκστρατείας κατά των Τούρκων και κυβερνήτη της Κύπρου, δεν τον χρειάζεται πια και τον πετάει σαν στυμμένη λεμονόκουπα, προβάλλεται αναδεικνύοντας το ρατσιστικό στοιχείοδεν είναι μαύρο το δέρμα του Οθέλλου αλλά μαύρη θεωρούν την ψυχή του. Ο Οστερμάιερ χρησιμοποιεί πολλά ευρήματα, δεν θα μπορούσα, όμως, να τα χαρακτηρίσω σκηνοθετισμούς εφόσον δένονται λειτουργικά με το κείμενο που έχουν φέρει στο σήμερα η μετάφραση του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ και τα κοστούμια του Γιαν Πάπελμπάουμ.

Εξαιρετικά λειτουργικό και το «υγρό» σκηνικό του έστω και αν καθόλου δεν έδενε με το αρχαίο θέατρο- σαν να το αγνοούσε. Οι ηθοποιοί με επικεφαλής τον επιβλητικό Σεμπάστιαν Νακάγιεφ- Οθέλλο, την Εβα Μέκμπαχ- Δυσδεμόνα και τον Στεφάν Στερν- Ιάγο υπερασπίζονται τη σκηνοθετική άποψη με αυταπάρνηση. Δεν λείπουν κάποιες ενδιάμεσες «κοιλιές», αλλά η χωρίς λόγια εναρκτήρια σκηνή με τον γυμνό Οθέλλο και τη γυμνή Δυσδεμόνα και η τελευταία, με τον άγριο στραγγαλισμό της, συναρπαστικές.