Σαν παλιά κασέτα…

Μια παραίτηση του προέδρου της ΕΡΤ Γιώργου Γαμπρίτσου λίγους μόλις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ανεξαρτήτως από τους «προσωπικούς λόγους» που πρόβαλε ο ίδιος, δεν μπορεί παρά να θέσει εκ νέου τον προβληματισμό για την ΕΡΤ
Εναν προβληματισμό, που ανακύπτει δεκαετίες τώρα, κάθε τόσο, πανομοιότυπος, απόδειξη ότι ουδέποτε αντιμετωπίστηκε ο πυρήνας του. Κυρίως από τους εκάστοτε κυβερνώντες και κατά συνέπεια και από τους ίδιους του επαγγελματίες που τη στελεχώνουν ή δραστηριοποιούνται στον χώρο της.

Πολύπλοκο το πρόβλημα, πλέον δαιδαλώδες, καθώς έχουν αναπτυχθεί εσωτερικές στρεβλώσεις ισχυρότερες, όπως αποδεικνύεται, από κάθε προσπάθεια επιδιόρθωσης, η οποία ακόμη και αν εκδηλωθεί συνήθως εξαντλείται στα ευχολόγια. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ΕΡΤ απαιτεί μια σθεναρή πολιτική βούληση, που να μην υπακούει απλώς σε ένα ασαφές δημοκρατικό όραμα, που επιδέχεται πλήθος ερμηνείες αναλόγως με τις επικρατέστερες αντιλήψεις για τη λειτουργία και τον ρόλο ενός δημόσιου οργανισμού, αλλά μια πολιτική βούληση που δείχνει έτοιμη να αντιμετωπίσει ακόμη και πολιτικό κόστος προκειμένου να διαμορφωθεί μια δημόσια τηλεόραση που να υποστηρίζει τόσο με το πρόγραμμά της όσο και με τη λειτουργία της (επιλογές στελεχών, αξιοκρατία, μηχανισμοί αδιάβλητοι ανάδειξης των ικανότερων) ένα σύγχρονο δημοκρατικό όραμα. Με άλλα λόγια, το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΕΡΤ είναι να αποσαφηνιστεί ο ρόλος της με σκοπό να απαλλαγεί από τις παλαιοκομματικές νοοτροπίες που τη μετέτρεψαν σε δεξαμενή ρουσφετιών. Δυστυχώς όχι μόνο από την πλευρά της πολιτικής εξουσίας- και μάλιστα ρουσφέτια κατ΄ αναλογία της κομματικής δύναμης στη Βουλή σε μια ελεύθερη α λα ελληνικά ερμηνεία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας- αλλά και από συνδικαλιστικές εξουσίες, οι οποίες έσπρωχναν «ημετέρους» με άλλοθι την αντιμετώπιση της ανεργίας στον κλάδο τους. Ολοι παραμερίζοντας το γεγονός ότι η ΕΡΤ παρέμενε μια ραδιοτηλεοπτική επιχείρηση που όφειλε να παράγει πρόγραμμα υψηλών προδιαγραφών, το οποίο να ανταποκρίνεται στις αλλαγές των καιρών, στις νέες ανάγκες μιας κοινωνίας που διαρκώς εξελισσόταν και είχε ανάγκη τους ικανότερους και πλέον δημιουργικούς επαγγελματίες.

Με εξαίρεση αποσπασματικές φιλότιμες προσπάθειες, πότε στον τομέα του προγράμματος, που γνώρισε πολύ καλές στιγμές, με τα κρατικά κανάλια να προβάλλουν ταινίες και ντοκιμαντέρ από τα καλύτερα της παγκόσμιας παραγωγής και πότε στον τομέα των ειδήσεων, αλλά που ωστόσο δεν συντονίστηκαν ποτέ, σιγά σιγά η παραγωγή προγράμματος, η κύρια εικόνα της ΕΡΤ, αυτή της οποίας έχουν άμεση πρόσληψη οι πολίτες, εξέπεσε σε άλλοθι για να οργιάσουν οι ρουσφετολογικές, οι πελατειακές και κερδοσκοπικές νοοτροπίες, οι οποίες κυριάρχησαν άλλωστε σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Απλώς η ΕΡΤ, με την τηλεόραση να αναδεικνύεται τις τελευταίες δεκαετίες σε «ηθικό πυρήνα» των δημοκρατιών, γινόταν ο καθρέφτης των χειρότερων ελαττωμάτων του συστήματος. Κάθε τομέας που είχε στόχο να διευρύνει τις υπηρεσίες της, να τις εκσυγχρονίσει και να αυξήσει την προσφορά της και στους Ελληνες του εξωτερικού (δορυφορική, ψηφιακή κ.λπ.) μετατρεπόταν σε μια ακόμη ευκαιρία να διευρυνθούν στην πραγματικότητα τα ελαττώματα του οργανισμού. Γνωστά αυτά και χιλιοειπωμένα, όπως εξίσου γνωστά σαν παλιά κασέτα τα λόγια της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας για το ποιος πιστεύει ότι είναι ο ρόλος της ΕΡΤ.