«Ετσι θέλουµε την κλασική µουσική»

Μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ ανοιχτού χώρου θύµισε σε όσους βρέθηκαν στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών η συναυλία της Φιλαρµονικής της Βιέννης
Κλασική µουσική ή ποδόσφαιρο; Και τα δύο. Τη στιγµή που η Φιλαρµονική Ορχήστρα της Βιέννης ερµήνευε Μότσαρτ στις δύο γιγαντοοθόνες του Κήπου του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, δύο νεαροί έβλεπαν στα κλεφτά στιγµιότυπα από τον αγώνα Ελλάδα – Αργεντινή µέσα από την οθόνη του… iphone, σε σύνδεση µε το Ιντερνετ. «Η αλήθεια είναι ότι δεν θυµόµουν ότι είχε αγώνα σήµερα. Αλλά δεν πρόκειται να φύγω. Θέλω να παρακολουθήσω όλη τη συναυλία» έλεγε ο 28χρονος Θανάσης. Ο αντρικός πληθυσµός βέβαια αποτελούσε… µειονότητα, µε τις κοριτσοπαρέες να υπερισχύουν αριθµητικά.

«Είναι τόσο όµορφα. Θα τηλεφωνήσω στον αδερφό µου να του πω να έρθει» έλεγε µια νεαρή κοπέλα στον σύντροφό της για τον Κήπο που άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό τον Μάιο. «Είµαι σίγουρος ότι είµαστε περισσότεροι έξω παρά µέσα στην αίθουσα» σχολίαζε χαµογελώντας ένας κύριος, καθώς έψαχνε την υπόλοιπη παρέα.

Η είσοδος στον Κήπο ήταν δωρεάν, αλλά δεν ήταν µόνο αυτό το κίνητρο για να ανηφορίσουν 3.700 θεατές όλων των ηλικιών στον Κήπο. Στην πλειονότητά τους ήταν λάτρεις της µουσικής που γνώριζαν τη Φιλαρµονική και από τις πρωτοχρονιάτικες συναυλίες της. Δεν κατάφεραν να βρουν εισιτήριο για την αίθουσα και γι’ αυτό βρέθηκαν εκεί χθες. «Τελικά είναι καλύτερα στον Κήπο. Καλύτερα που δεν βρήκαµε εισιτήριο» έλεγε η 30χρονη Μαρία στη φίλη της. Ωστόσο, ανάµεσά τους βρέθηκαν και οι φανατικοί των φεστιβάλ της Ευρώπης. «Δεν ακούω κλασική µουσική. Ηρθα όµως για την παρέα και για την εµπειρία. Εχω ακούσει για τα αντίστοιχα µουσικά γεγονότα στο εξωτερικό» σχολίαζε η 35χρονη Βάσω που βρέθηκε στον Κήπο παρέα µε τρεις φίλες της και µε µπόλικο κρασί. Την ίδια συζήτηση είχαν και η 28χρονη Αννα-Μαρία µε την Ιωάννα, που µιλούσαν για την εµπειρία τους σε υπαίθρια φεστιβάλ στο Λονδίνο. «Το γεγονός αυτό έφερε κοντά στην κλασική µουσική το κοινό που δεν θα πήγαινε στο Μέγαρο» πρόσθεσε ο Θανάσης. «Ετσι είναι πιο ωραία η κλασική µουσική. Ξεφεύγει από το τυποποιηµένο και συχνά αποστειρωµένο περιβάλλον της», σχολίασε ο Νίκος.

«Δεν είναι η πρώτη φορά που ερχόµαστε στον Κήπο» έλεγε η 75χρονη Νίτσα που δεν κατάφερε να βρει εισιτήριο. «Και θα ξανάρθουµε αν µας αρέσει η συναυλία» πρόσθεσε ο αδερφός της, Γιάννης.

Μούτι – µπάλα, σηµειώσατε 1
Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης

Μπορεί σε τούτη την… τηλεόραση να ακουµπούσε η Ελλάδα χτες βράδυ. Αλλά υπήρχε και µια άλλη Ελλάδα. Μια άλλη έστω Αθήνα. Που ακούµπησε στον Ρικάρντο Μούτι. Και στη Φιλαρµονική της Βιέννης. Και που γέµισε ασφυκτικά, πέρα από τον κήπο του Μεγάρου, και την Αίθουσα Χρήστος Λαµπράκης για να ακούσει ζωντανά την πολυαναµενόµενη συναυλία _ τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί από το πρωί της πρώτης µέρας που άρχισε η προπώληση.

Η βραδιά, που έκλεισε τη σεζόν 2009 – 2010 του Μεγάρου, την τελευταία µε παρόντα µέχρι κάποια στιγµή της τον Χρήστο Λαµπράκη, άνοιξε µε την, επηρεασµένη από τον Χάιντν, Συµφωνία αρ.

36, «του Λιντς», του Μότσαρτ. Ερµηνεία σφριγηλή, µε ένα φινάλε εορταστικό. Ο κλασικισµός του Μότσαρτ έδωσε τη θέση του στον ροµαντισµό του Σούµπερτ και στην Εβδοµη Συµφωνία του _ την «Ηµιτελή». Ο Μούτι µε την ανδροκρατούµενη ορχήστρα _ τρεις µόνο ήταν οι γυναίκες ανάµεσα στα µέλη της, βιολονίστριες και οι τρεις _, στην καλύτερή τους νοµίζω στιγµή της βραδιάς, ανέσυραν τη βαθιά τραγικότητα της σουµπέρτειας µουσικής και του κοµµατιού αυτού που εκτελέστηκε για πρώτη φορά τριάντα επτά χρόνια µετά τον θάνατο του δηµιουργού του και που µόνο την αίσθηση του ηµιτελούς δεν αφήνει σήµερα.

Μετά το διάλειµµα η συναυλία, που χορηγοί της ήταν το Ιδρυµα Λαµπράκη και οι Κωνσταντίνος και Γέλη Αγγελοπούλου, ολοκληρώθηκε µε την «Παθητική» του Τσαϊκόφσκι _ τη Συµφωνία του αρ. 6,

την έσχατη. Μπορεί η ερµηνεία να µην ήταν «παθιασµένη» και ο ήχος να µην ήταν ανάλογος του πλούσιου ήχου ρώσικων ορχηστρών από τις οποίες τόσες και τόσες φορές έχουµε ακούσει το έργο, είχε όµως µια φινέτσα και έναν έλεγχο _ κάτι καταπληκτικά σβησίµατα… _ που δικαίωναν το έργο. Το ασυγκράτητο χειροκρότηµα που πήγε να ξεσπάσει µεταξύ τρίτου και τέταρτου µέρους… κατεπνίγη από τις οργισµένες κινήσεις «κατευνασµού» από το πόντιουµ του Ρικάρντο Μούτι _ πάντα αγέλαστος, µε ύφος ηγεµονικό.

Κάποιοι θεώρησαν κάπως µπανάλ το πρόγραµµα _ περίµεναν κάτι πιο τολµηρό. Αλλά το αποτέλεσµα και ο φίνος βιεννέζικος ήχος του ιστορικού συµφωνικού συνόλου θα πρέπει να τους αποστόµωσαν. Το χειροκρότηµα, άλλωστε, ήταν τόσο θερµό που επιβεβαίωσε την αίσθηση αυτή.