O γορίλλας που ζει σαν ερημίτης

Η παραμονή στα μεγάλα ξενοδοχεία και τα περίφημα λοτζ δεν επιτρέπει στον συγγραφέα να πιάσει τον πραγματικό σφυγμό της ηπείρουκάτι έτσι κι αλλιώς δύσκολο. Απουσιάζουν σχεδόν παντελώς οι τελετές, η μουσική, οι τενεκεδουπόλεις, η θρησκεία, ο έρωτας, η πορνεία, η φτώχεια, τα παιδιά στους δρόμους, το πολύχρωμο πλήθος, παρότι ο Μοράβια δίνει κάποιες καλές καταγραφές του τοπίου και κάνει ορισμένες οξυδερκείς παρατηρήσεις για τη διαρκή σύγκρουση εκσυγχρονισμού και παράδοσης.

Συχνότερα πάντως ο συγχρωτισμός του με τους λευκούς εποίκους τον οδηγεί σε κοινοτοπίες του είδους: Γιατί δεν χτίζουν σε ένα τοπίο όπως η λίμνη Κίβου στο Κονγκό, με την τόσο ωραία θέα, που θυμίζει τη λίμνη του Κόμο; Είναι ευχαριστημένος αυτός ο γορίλλας που ζει σαν ερημίτης; Είναι ο άνθρωπος άγριος όσο το λιοντάρι; Είναι στόχος των ζώων η διαιώνιση του είδους;

Ελα ντε, είναι;