ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ

Πώς είναι δυνατόν να περιγράψεις έναν κόσμο ηττημένο, χτυπημένο, βασανισμένο όμως απαλλαγμένο από τη μνησικακία; Πώς είναι δυνατόν να πετύχεις την ψυχολογική ακρίβεια των αισθημάτων χωρίς συναισθηματισμό; Πώς είναι δυνατόν να μιλάς για τον Πινοτσέτ και το τερατώδες καθεστώς του χωρίς θυμό, και να μιλάς μέσα από πρόσωπα που το έζησαν; Πώς είναι δυνατόν τα πρόσωπα αυτά να αναφέρονται στις εποχές της δόξας τους χωρίς ούτε στιγμή να λυγίζει η φωνή τους από τον λυγμό της νοσταλγίας; Και παρ΄ όλα αυτά, τα πρόσωπα να βγάζουν την ανθρώπινη ανάσα; Ο Σεπούλβεδα φαίνεται πως κατέχει την απάντηση.

«Φοβόσουν, αλλά τον δεχόσουν τον φόβο, δεν κρυβόσουν απ΄ τον φόβο». Πόσο υπαρξιακό βάρος κουβαλάει η ειλικρίνεια αυτής της φράσης;

Αισθάνομαι τυχερός που αυτός είναι ο πρώτος Σεπούλβεδα της ζωής μου, γιατί μου μένει να διαβάσω όλους τους υπόλοιπους. Και σκεπτικός συγχρόνως. Γιατί δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ για ποιο λόγο στα ελληνικά δεν αξιωθήκαμε να αποκτήσουμε μια τέτοια μάτια απέναντι στο πρόσφατο, και ζωντανό ακόμη μέσα μας, παρελθόν μας; Μας λείπει η τεχνική; Οι λέξεις; Εννοείται πως όχι.

Μας λείπει η ουσία: αυτή η διάσταση της αυτοσυνειδησίας που καθαρίζει τη ματιά από τα συναισθήματα για να αφήσει ανενόχλητη να αναπτυχθεί η διαύγεια των αισθημάτων.