ΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΕΦΤΑΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΤΟΥΣ

Εντέλει κάτι ίσως μένει πίσω από αυτή τη σκοτεινή ιστορία: η επανανάδυση των ιθαγενών και της εργατικής τάξης στα πολιτικά πράγματα της Λατινικής Αμερικής μπορεί σήμερα να ανιχνευθεί σε πολλές χώρες. Γιατί τα βίαια επαναστατικά κινήματα στη Λατινική Αμερική των δεκαετιών ΄60 και ΄70 έφεραν στο προσκήνιο τα αιτήματα των φυλετικά περιθωριοποιημένων Ινδιάνων – που ειδικά στις Ανδεινές Δημοκρατίες της Κολομβίας, του Περού, της Βολιβίας και του Ισημερινού συνιστούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Εφεραν επίσης στο προσκήνιο το συλλογικό αίτημα της αναδιανομής της γης που στην αποικιοκρατούμενη Λατινική Αμερική είχε υψηλότατο βαθμό συγκέντρωσης σε ελάχιστα χέρια, συγκροτώντας αχανή λατιφούντια όπου οι άκληροι δούλευαν ως αγρεργάτες. Παράλληλα δε με το συνδικαλιστικό κίνημα που άνθησε στις μεγαλουπόλεις και που έφερε στην εξουσία λ.χ. τον Βραζιλιάνο Λούλα, είχαμε και την ανάδυση του οικολογικής τάξεως συλλογικού αιτήματος για δημοκρατικό έλεγχο επί των φυσικών πόρων- ενέργεια, νερό, εδάφη, βιοποικιλότητα. Παρά λοιπόν την οσμή άλλων εποχών που απελευθερώνει το άνοιγμα του σεντουκιού της μνήμης για ένα μονολιθικό κίνημα όπως το Φωτεινό Μονοπάτι, η Τέταρτη Ρομφαία συνιστά και μια πορεία αυτογνωσίας για τις νεώτερες γενιές. Μπορεί το αποτέλεσμα της δράσης του Γκουσμάν να υπήρξε αιματηρό και συχνά απωθητικό, ωστόσο τα συλλογικά αιτήματα έφτασαν στους αποδέκτες τους. Από κει και πέρα η σημερινή πολιτική κατάσταση στη Λατινική Αμερική είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα και πάντως ανοιχτή σε πολλαπλά ενδεχόμενα, μοιάζει να μας λέει ο Ρονκαλιόλο. Κάτι είναι κι αυτό στους καιρούς που ζούμε.