Πτυχία και εμπειρία

Ο κ. Ηλίας Τουρλομούσης, μηχανολόγος μηχανικός του ΕΜΠ, γράφει για την απόκτηση πτυχίων και τη βαρύτητα που αυτά έχουν στον διορισμό σε δημόσιες υπηρεσίες:

«Με απρόσμενη έκπληξη παρατήρησα στη σελίδα υπολογισμού μορίων τις ενσωματωμένες νέες, φαντάζομαι, αλλαγές στην προσμέτρηση μορίων. Η κατοχή διδακτορικού διπλώματος πλέον λαμβάνει 400 μόρια, ενώ η κατοχή δεύτερου μεταπτυχιακού τίτλου μόνο 60 μόρια και επιπλέον δεν έχει αλλάξει ο τρόπος υπολογισμού μορίων της εργασιακής εμπειρίας. Στρέφεται ο κόσμος σε μια πληθωριστική αναζήτηση πτυχίων και τίτλων, τη στιγμή που σίγουρα δεν έχει αναζητηθεί ο βαθμός αποδοτικότητας που προσφέρουν οι τίτλοι αυτοί σε συνάρτηση με αυτόν που τους κατέχει ιδίως σε τεχνικές ειδικότητες (μηχανικοί, ηλεκτρολόγοι, ναυπηγοί).

Εάν κάνει κανείς τον κόπο και αναζητήσει την αποδοτικότητα και την προσφορά έργου των παραπάνω ειδικοτήτων σε χώρους παραγωγής, θα εξακριβώσει αναλογικά ποιοι φέρουν στις πλάτες τους τα όποια παραγόμενα αποτελέσματα σε μάχιμες μονάδες παραγωγής (μηχανουργεία, εργοστάσια κ.λπ.). Οι νέοι θα έπρεπε να στρέφονται από νωρίς στην παραγωγή και θα έπρεπε να ενθαρρύνεται η παράλληλη άσκηση των σπουδών τους, βασικών ή μεταπτυχιακών ή και διδακτορικού, με την άσκηση του επαγγέλματος.

Ας αναζητηθεί η μέθοδος ξένων μεγάλων εταιρειών και ειδικά σε νευραλγικούς τομείς στον χώρο της αμυντικής βιομηχανίας (όπως Dassault, Εadds κ.λπ.). Αλήθεια, τι θα προσφέρει ένα διδακτορικό, ας πούμε, σε έναν τομέα της σχεδίασης προϊόντων ενός κατόχου αξιότατου, κατά τα άλλα, ο οποίος όμως ανδρώθηκε και γαλουχήθηκε στα αποστειρωμένα εργαστήρια ενός ΕΜΠ ή όποιου άλλου ελληνικού πολυτεχνείου με δεδομένη τη χαώδη απόσταση που κατέχουν τα ιδρύματα αυτά από την παραγωγή, τον πραγματικό πόλεμο δηλαδή της αγοράς και της οικονομίας.

Δεν φθάνει η απονομή του οποιουδήποτε τίτλου μηχανικού για να βαπτισθεί ο οποιοσδήποτε υποψήφιος πραγματικός μηχανικός. Χρειάζεται και να κριθεί στις μάχες της καθημερινότητας και αν κάνετε μία ανάλυση σε νευραλγικούς χώρους σε παραγωγικές μονάδες, θα δείτε ότι ο πλούτος παράγεται από απλούς πτυχιούχους, οι οποίοι μάλιστα σηκώνουν το βάρος της παρουσίας-απουσίας και αυτών που φέρουν τους βαρείς τίτλους.

Οποιονδήποτε τίτλο και αν λάβει ένας μηχανικός, για να είναι παραγωγικός και να φέρει πίσω εις το πολλαπλούν τον μισθό του πρέπει να γαλουχηθεί επί μακρόν, 5-10 έτη, σε μικρές, μεσαίες ή μεγάλες μονάδες παραγωγής, έχοντας έτσι λάβει το βάπτισμα του πυρός, και να μπορέσει ύστερα να αναλάβει λειτουργικό και ηγετικό ρόλο σε κάποια ΔΕΚΟ για να μπορέσει να είναι άξιος ηγέτης μιας μονάδας που μπορεί να σταθεί επάξια και ανταγωνιστικά στον χώρο της. Προϋπόθεση λοιπόν για να ισχύουν οι μονάδες του διδακτορικού αλλά και οποιουδήποτε μεταπτυχιακού θα έπρεπε να είναι η προηγούμενη εργασιακή και επιτυχημένη εμπειρία του μηχανικού σε θέσεις της μάχιμης παραγωγής. Ας αναζητηθούν μοντέλα σε χώρες όπου πραγματικά ζουν από την υγιώς δραστηριοποιούμενη βιομηχανία τους (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία)».