Οικολόγοι, αυτοί οι απατεώνες

Ο ΖΑΝ ΝΤΕ ΚΕΡΒΑΣΝΤΟΥΕ, ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ
ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΕΞΑΠΟΛΥΕΙ ΜΥΔΡΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ «ΟΙΚΟΛΟΓΙΣΤΩΝ», ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑΣ. ΕΧΕΙ ΤΑ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥ. ΟΜΩΣ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΧΘΡΩΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ. ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ ΠΕΤΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ
Ηδη από την ιδρυτική του συνθήκη, το οικολογικό κίνημα είχε βάλει ψηλά τον πήχυ. Οι στόχοι του υπήρξαν περισσότερο φιλόδοξοι από την περιβαλλοντική προστασία: εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης και ριζική ανατροπή των κυρίαρχων οικονομικών δομών. Το νεόκοπο κίνημα αυτοπροσδιορίστηκε ως Νέα Αριστερά και δανειζόμενο τα εργαλεία της επιστημονικής οικολογίας τα προεξέτεινε ως τον πυρήνα της κοινωνικής κριτικής. Αντιπαραβάλλοντας το ολιστικό πρότυπο στο αναλυτικό θεμέλιο του δυτικού ορθολογισμού, η πολιτική οικολογία στόχευσε στην υπέρβαση των διχοτομιών της προ της πτώσης του Τείχους περιόδου.

Καχυποψία
Ο ακαδημαϊκός κόσμος είδε με καχυποψία τη διείσδυση στα χωράφια του. Στο κάτω κάτω της γραφής ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένα κοινωνικοπολιτικό κίνημα οικειοποιούνταν τη γλώσσα, τα μεθοδολογικά εργαλεία, ακόμη και το όνομα ενός επιστημονικού κλάδου. Οι δάφνες που έδρεπαν οι εκπρόσωποί του, η αύξουσα κάλυψη από τα ΜΜΕ, το οικονομικό διακύβευμα, η αμφισβήτηση μεγάλων συμβολαίων και φαραωνικών έργων, αλλά και η επιστημολογική αμφισβήτηση της εργαλειακότητας της τεχνολογίας έκαναν την ακαδημαϊκή κοινότητα καχύποπτη. Με τον καιρό, οι εντάσεις πήραν συστηματική μορφή και ένα αντιδραστικό αντικίνημα έκανε την εμφάνισή του. Υπήρξαν συστηματικές προσπάθειες αμφισβήτησης της «κακής επιστήμης των περιβαλλοντιστών» και γελοιοποίησης των προγνώσεών τους, ακόμη και όταν αυτές γίνονταν με τηχρήση πολύπλοκων μα-θηματικών μοντέλων, όπως λ.χ. στην πολυσυζητημένη μελέτη της Λέσχης της Ρώμης «Τα όρια της ανάπτυξης» ή, στις μέρες μας, στις προβλέψεις για την κλιματική αλλαγή του τιμηθέντος με Νομπέλ ΙΡΡC. Σ΄ αυτή τη γραμμή κινείται ο συγγραφέας. Καλός γνώστης των ζητημάτων της δημόσιας υγείας και ανώτατος κρατικός λειτουργός, ο Κερβασντουέ έχει στο ενεργητικό του βιβλία σχετικά με την πολιτική υγείας, την επιδημιολογία και το γαλλικό νοσοκομειακό σύστημα. Γι΄ αυτό, το βιβλίο μπατάρει προς τη μεριά της ιατρικής, παρά την προκαταρκτική διαβεβαίωση του συγγραφέα για τις οικολογικές του ευαισθησίες και τη δήλωσή του ότι έχει κουραστεί με τις φλυαρίες των κηρύκων της Αποκάλυψης. Με δυο λόγια, ακόμη κι αν έχει δίκιο σε ορισμένες από τις γλαφυρές του αναλύσεις, η σύγχυσή του είναι εμφανής. Κατασκευάζει εύκολους εχθρούς, ταυτίζοντας το οικολογικό κίνημα με μια κοινωνική τάση που ασχολείται με την αιώνια νεότητα, το τζόγκινγκ, τη λατρεία του σώματος, τη χορτοφαγία και τα ινστιτούτα καλλονής. Επιτίθεται επιπλέον με ιδιαίτερη σφοδρότητα στην εξατομικευμένη οικολογία, τη μόδα της πολιτικής ορθότητας, τις τεράστιες δαπάνες προληπτικής υγιεινής και τον ρόλο των ΜΜΕ στην κατασκευή τρομολαγνικών παραστάσεων.