Οικολογία, η επιστήμη που έγινε πολύχρωμο κίνημα

Η Οικολογία αυτονομήθηκε κι έγινε ανεξάρτητος κλάδος των βιολογικών επιστημών ήδη στα τέλη του προπερασμένου αιώνα. Ο Ερνστ Χέκελ την όρισε ως επιστήμη των σχέσεων των έμβιων όντων μεταξύ τους και με το περιβάλλον τους. Εκτοτε αναθεωρήθηκε, προσαρμόστηκε στον ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, απέκτησε κλάδους και υποκλάδους, εξειδικεύθηκε ανά γεωγραφική ζώνη, δόμησε έννοιες (οικοσύστημα, βιοκοινότητα, διαδοχή, ενδιαίτημα, οικοθέση, σταθερότητα) που καθόρισαν σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο σκέψης μας. Εκανε όμως και άλλα πράγματα. Κατ΄ αρχήν έβγαλε την ακαδημαϊκή κοινότητα από το εργαστήριο, επανασυνδέοντάς την με τη φύση. Ως επιστήμη σχέσεων επιχείρησε να ανασυνθέσει το Ολον, καταφεύγοντας στις αγκάλες παλαιότερων θεωριών. Υπηρέτησε το αίτημα της διεπιστημονικότητας ασκώντας κριτική στην εντεινόμενη εξειδίκευση και τον πολυτεμαχισμό που συνεπάγονται οι σύγχρονες επιστημονικές μέθοδοι. Κυρίως όμως, περί τα τέλη της δεκαετίας του ΄60, η επιστήμη της Οικολογίας δάνεισε το όνομά της σ΄ ένα πολύμορφο (και πολύχρωμο) κίνημα που άσκησε ριζοσπαστική κριτική στη βιομηχανική κοινωνία και την αέναη Ανάπτυξη, αν και εσχάτως, επιχειρεί να την «πρασινίσει» χωρίς όρους- τουλάχιστον στα καθ΄ ημάς.

Τα πιο πάνω απεικονίζονται στον ανά χείρας τόμο- ένα πλούσιο, θεαματικό έργο, με την έννοια ότι κοσμείται με άφθονο φωτογραφικό υλικό, κατανοητά διαγράμματα, πίνακες και χάρτες. Ερευνά πλήθος εννοιών από την οικολογική φαρέτρα, την εξέλιξη των επιστημονικών εννοιών περί το θέμα αλλά και μια ποικιλία case studies (μελετών περίπτωσης) δανεισμένων προεξαρχόντως από τη Βόρεια Αμερική. Αυτό είναι μειονέκτημα για τον έλληνα σπουδαστή ή ερευνητή, καθώς η Ευρώπη και ιδιαιτέρως η Ελλάδα απουσιάζουν. Εντούτοις η οικουμενικότητα των οικολογικών ιδεών και εννοιών απολήγουν σ΄ ένα σύγγραμμα που διαβάζεται άνετα.