Το Μενεξεδένιο Κάστρο

Οταν κάποιος επισκέπτεται την περιοχή για πρώτη φορά, το πιθανότερο είναι να απορήσει στη θέα της Νέας Μονεμβασιάς (Γέφυρα), καθώς δεν θυμίζει τίποτα από αυτά που έχει ακούσει ή διαβάσει. Αλλά διασχίζοντας τη μικρή γέφυρα και ακολουθώντας τον στενό ανηφορικό δρόμο, θα φθάσει μπροστά από την κεντρική πύλη του κάστρου η οποία φαντάζει ακόμα και σήμερα σαν είσοδος σε έναν χώρο που υπόσχεται ασφάλεια
Το άνοιγμά της μοιάζει με σκοτεινή στοά, ενώ ο όγκος του τείχους του κάστρου δίνει την αίσθηση ότι είναι βαρύ για τις «πλάτες» της. Το κάστρο από τη δεξιά πλευρά φτάνει μέχρι τη θάλασσα, ενώ αριστερά κυριολεκτικά σκαρφαλώνει στις απόκρημνες πλαγιές του βράχου που στέκει αγέρωχος, φιλόξενος βιγλάτορας της ανθρώπινης ντόπιας ζωής. Η πύλη έχει ακόμη τα σημάδια από τα βόλια κάποιων πολιορκητών, ενώ με την είσοδό σου σε αυτήν σε αγκαλιάζει το μισοσκόταδο. Τα βήματα αντηχούν για λίγο στους πέτρινους τοίχους του τούνελ της πύλης, αλλά σύντομα βγαίνεις πάλι στο φως. Ενα φως αλλιώτικο, που έχει χρώμα, ήχο και υπόσταση. Η εικόνα που ξεδιπλώνεται αμέσως μετά το σκοτεινό τούνελ της πύλης σε κάνει να πιστέψεις πως με μερικά βήματα βρέθηκες σε άλλη διάσταση, σε άλλη εποχή. Αν ανέβεις τα σκαλιά που ξεκινούν αριστερά θα καταλήξεις στο σπίτι του ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Επιστρέφοντας στο κεντρικό καλντερίμι που το σφιχταγκαλιάζουν οι πέτρινοι τοίχοι των σπιτιών, βαδίζεις όλο και βαθύτερα στην καστροπολιτεία νιώθοντας την επίδραση του χώρου σιγά σιγά να σε βαραίνει και τελικά να σε κατακλύζει. Αρκεί να παρατηρήσεις τα στενά λιθόστρωτα δρομάκια, τα αρχοντικά με τους εργονομικούς χώρους, τις βυζαντινές εκκλησίες, τα ενετικά οικόσημα, τους εξώστες των σπιτιών που κοιτούν το πέλαγος και θα αναρωτηθείς για τη ζωή των κατοίκων του βράχου. Κάποια στιγμή μέσα από καμάρες και σκαλοπάτια θα φτάσεις στα τείχη που ακουμπάνε τη θάλασσα. Κοιτώντας ψηλά, προς την Ανω Πόλη όπου κάποτε ήταν χτισμένος ένας ολόκληρος κόσμος, τα μόνα που διακρίνονται είναι άλλα τείχη τα οποία την προστάτευαν, που καθώς είναι χτισμένα στο χείλος του βράχου μοιάζουν σαν προέκταση του γκρεμού.

Περπατώντας στα στενά της Παλιάς Πόλης το πιθανότερο είναι η περιπλάνησή σου να μην έχει στόχο. Θα ανεβοκατέβεις σκαλιά αγγίζοντας πέτρινους τοίχους, θα περάσεις από καμάρες παρατηρώντας το κάστρο, την κορμοστασιά του βράχου, ίσως μάλιστα από κάπου να πέρασες και πριν από λίγο αλλά δεν αναρωτιέσαι πού πηγαίνεις. Και αν ο χρόνος για σένα έχει χάσει τη σημασία του, τότε ναι, το μαγικό ραβδί της καστροπολιτείας, του Μενεξεδένιου Κάστρου όπως έλεγαν και οι Τούρκοι, σε έχει αγγίξει.