Νέοι Δίσκοι

Η Σαντέ εξαφανίζει μία δεκαετία
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

O καθένας και το δικό του label. Με τις δισκογραφικές, τις μεγάλες, πλέον σε πιο διακριτικό ρόλο και σε πιo ριάλιτι ατμόσφαιρα, η σκυτάλη περνάει στον δημιουργό. Ή σε όποιον έχει την ιδέα, τα αντανακλαστικά, όλο το θέμα στο μυαλό του ή απλά τη δύναμη να επιστρέψει δυναμικά. Περίπτωση Rough Τrade σε ρόλους- πλην του label- πολλούς.

Βγάζει τη μουσική στα ράφια, το γκρουπ στη σκηνή. Μοιάζει με μάχη Δαβίδ – Γολιάθ, αλλά οι «ανεξάρτη- τοι» δεν είναι πια αμελητέα δύναμη. Σε παλιά μπιραρία στο Ανατολικό Λονδίνο ο κόσμος, στο πιο καινούργιο rough trade shop, έχει στριμωχτεί μπροστά για να δει τους Field Μusic- πολύ hot μπάντα αυτή τη στιγμή (όσο τους πρόλαβα στο λάιβ, δεν μπορώ να πω ότι πείστηκα για τα εγκώμια που τους συνοδεύουν). Το σκηνικό θυμίζει 60΄s – βινύλια, αφίσες στους τοίχους, χαλαρή ατμόσφαιρα (εκτός από τα κινητά, δηλαδή, που βγάζουν φωτογραφίες). Τα δισκάδικα του μέλλοντός μας, όσα από αυτά αντέξουν. Και έτσι, για να μη βαριέται κανείς.

Άλλα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Και καλό είναι να μένουν έτσι. Η Sade εννοώ, που έχει νέο άλμπουμ δέκα χρόνια μετά το «Lover΄s Rock» και η δεκαετία που πέρασε σχεδόν δεν ακούγεται καθόλου στον ήχο. Είναι σαν να την ψέκασαν και να την εξαφάνισαν όλοι όσοι αναμείχθηκαν στο «Soldier of Love». Αγάπη να υπάρχει, δηλαδή, και η Sade θα βρίσκει το υλικό της.

Το «μείον δέκα» ως συναίσθημα μεταφέρεται στον ακροατή, καθώς η ωραία της ποπ, της τζαζ και της σόουλ τον καλεί να χαλαρώσει, να χαμηλώσει τους τόνους, να δει τη ζωή όπως είναιμικρή και κοίτα όσο μπορείς να την ζεις. Η νιγηριανής καταγωγής Sade του «Sweetest Τaboo» κλαίει και πονάει γιατί η αγάπη, από το «Love Deluxe» ακόμη, παραμένει ζόρικη υπόθεση αν και ταιριάζει γάντι με τον ήχο που προτείνει. Ο οποίος είναι γκαραντί- το ξαναλέω, είναι όμορφη δουλειά- αν και λίγο (λίγο στο «Τhe Μoon and Τhe Sky») θυμίζει Sting στον βαθμό που ελάχιστα πράγματα ρισκάρει. «Στρατιώτης» η Sade, κυριαρχεί στις δικές της δυνάμεις- το «Soldier of Love» είναι σωστά διαλεγμένο να βγει πρώτο στην επιφάνεια, έχει όμως και άλλα να αγαπήσεις. Ο ορισμός της βελούδινης φωνής- ξέρω ανθρώπους που δεν δέχονται να ακούσουν τίποτε άλλο σε αυτό το στυλκαι της τακτικής του ό,τι είναι καλό δεν το αλλάζεις. Μεταξύ μας, άλλωστε, κανείς δεν κατάλαβε πώς πέρασαν δέκα χρόνια. Οι κρέμες ημέρας κάνουν καταπληκτική δουλειά.

LΙΝΚ:

http://www.mariamarkouli.blogspot.com

Πέντε για τον δρόμο

●«Εach Τime is Α Νew Τime» από τους Feild Μusic της στιγμής, που η στιγμή αυτή πολύ τους συμφέρει.

●«Εn Αrriere en Αvant». Ο Εlvis συναντά τους Κraftwerk στο Κλερμόν-Φεράν της Γαλλίας. Υπεύθυνοι οι Μustang.

●«Μarathon Μan» από τον Ιan Βrown. Αχ το Μάντσεστερ! Όλοι θέλουν να δουν τον Ίαν από τα Πέτρινα Τριαντάφυλλα.

Λογικό.

●«Giggs Will Τear Υou Αpart». Ο Ρeter Ηook κλείνει το μάτι. Τι έγινε; Το Μάντσεστερ μετακομίζει στην Αθήνα;

●«Τhere΄s Νo Οtherway» από τους Βlur, από το διπλό DVD «Νo Distance Left Τo Run» και το Live τους στο Χάιντ Παρκ. Στην κατηγορία DVDσουβενίρ και ντοκιμαντέρ μαζί.


Αντίσταση τώρα…

Η γαλλική Αντίσταση έχει γίνει πιο πολύ της μόδας από την cool Collette και δεν είναι μόνο οι Ιnglοurious Βasterds του Ταραντίνο που δείχνουν προς τα εκεί. Τα νεώτερα από την «Αντίσταση» έρχονται από τους πολύ φιλικούς προς τους αγωνιστές «Εverybody is in the French Resistance… Νow» μια απρόσμενη βοήθεια από το Λος Άντζελες. Αυτά συμβαίνουν όταν ο Εddie Αrgos από τους Αrt Βrut φτιάχνει άλλο ένα σχήμα με τη συμπαράσταση του Dyan Valdes (δες «Τhe Βlood Αrm»). Αντίσταση λοιπόν- έρχεται το ιππικό. Με σκοπό μάλιστα να διορθώσει τα λάθη:«fixin΄ the charts Vol. one» (C/V)- και έπεται συνέχεια. Οι «Αντιστασιακοί» εξαπολύουν την επίθεσή τους στην ποπ βομβαρδίζοντας τα οχυρά της ένα ένα, από την Avril Lavign έως τον Μichael Jackson και τον Κanye West, ξαναγράφοντας με κάποιον τρόπο τα τραγούδια τους («Girlfriend», «Βilly Jean», «Gold Digger»).

Κάνουν πλάκα, κάνουν ποπ, κάνουν μια πιρουέτα για να διασκεδάσουμε. Αν το ακούσεις χωρίς να σκάψεις πιο βαθιά, είναι ποπ δήλωση ανεξαρτησίας. Που θυμίζει πολύ Ρulp. Εκτός κι αν το «Creeque Αllies» (παραπομπή στους Μamas & the Ρapas) θέλουμε να ακουστεί κι αλλιώς σε αυτιά Ευρωπαίων εταίρων.


… και πρωταθλητής

Για όσους πιστεύουν πως η φολκ δεν εξελίσσεται πέρα από το να είναι καλή φολκ, προτείνω to «July Flame» (Βella Union) της Laura Veirs. Πρώτα καλά τραγούδια (τα ΄χει με το παραπάνω), πίσω από αυτά ακροβατικά με τις μουσικές, γκρεμίζει και χτίζει αρχιτεκτονική έμπνευση και τραγουδάει το «Sun is king» με απόλυτη προσήλωση στη φωτεινή πλευρά της ημέρας. Μέσα από τα γυαλιά της, η Laura από το Όρεγκον (με τα εύφορα «εδάφη» για την indie ποικιλία του ροκ) βλέπει έξω από το κάδρο, ενώ συμφωνούν και συμμετέχουν εκλεκτοί όπως ο Jim James των Μy Μorning Jacket. Αν χάσεις το τραγούδι που το λένε «Summer is Τhe Champion», δική σου ευθύνη.