Χάος με φυγόκεντρες δυνάμεις

Πολιτική, ασθένεια, οικογένεια. Αυτά είναι τα τρία μεγάλα θέματα, γύρω από τα οποία ο αφηγητής απλώνει τη μακράς πνοής διήγησή του. Η σχέση γονιών- παιδιών, η συζυγική σχέση, η σχέση των πρώην συζύγων, το νεκρό παιδί. Ο καρκίνος, η χημειοθεραπεία, η ζωή μετά την αρρώστια. Η πολιτική ηλιθιότητα, ο πολιτικός φανατισμός, η Αμερική των προαστίων, η Αμερική του Νιου Τζέρσεϋ, του «παγκόσμιου πρωταθλητή των μικρομεσαίων». Η ιλουστρασιόν Αμερική της Νέας Υόρκης- του Γκόθαμ, όπως επιμένει να την αποκαλεί ο αφηγητής.

Με ελαφρύ κυνισμό και ειρωνεία, η οποία προκύπτει από πολλά κιλά ανθρώπινης εμπειρίας, ο αφηγητής περιγράφει, προβλέπει, εκτιμά καταστάσεις. Αποτυπώνει μια κοινωνία πλούτου και πολιτιστικής ευμάρειας, όπου όλα μοιάζουν προβλέψιμα, όμως τίποτε τελικά δεν είναι.

Ο αφηγητής επιμένει να κλείνει το μάτι στον αναγνώστη. Συχνά, συγκρίνει τη λογοτεχνία με τη ζεστή ζωή. Η λογοτεχνία φτιάχνει βολικά σχήματα, επιμένει ο αφηγητής, η ζωή ακολουθεί τους νόμους του χάους. Αυτό το χάος με τις φυγόκεντρες δυνάμεις του επιχειρεί να αποτυπώσει ο αφηγητής. Το τιθασεύει, αλλά δεν το οργανώνει. Εκεί νομίζω πως βρίσκεται το αναγνωστικό δόλωμα- και το συγγραφικό επίτευγμα.