ΟΙ ΣΙΡΙΑΛ ΚΙΛΕΡ ΚΑΙ Ο… ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Η μεγάλη μαστοριά του Άρνε Νταλ βρίσκεται, ωστόσο, στον τρόπο με τον οποίο ανατρέπει τα κλισέ του αστυνομικού μυθιστορήματος. Και τα δύο μυθιστορήματά του που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά έχουν φαινομενικά σαν θέμα έναν serial killer. Στο Μisterioso η «Ομάδα Α» κυνηγάει έναν δολοφόνο που σκοτώνει γνωστούς επιχειρηματίες, χωρίς ν΄ αφήνει κανένα ίχνος, εκτός από το Μisterioso του Μονκ, και στο Μίσος και Αίμα ψάχνουν έναν δολοφόνο που βασανίζει και ακρωτηριάζει τα θύματά του.

Όσοι διαβάζουν τα κομμάτια μου θα ξέρουν ήδη την αντιπάθειά μου για τα αστυνομικά μυθιστορήματα με serial killers. Από τότε που η Πατρίσια Κόρνγουελ με την ηρωίδα της, την Κέι Σκαρπέτα, ανακάλυψαν τους μανιακούς δολοφόνους, κάθε Αμερικανός συγγραφέας αστυνομικών που δεν βρίσκει κάποια καλύτερη ιδέα κατασκευάζει έναν μανιακό δολοφόνο και βάζει τον ήρωά του να τον κυνηγάει. Το αποτέλεσμα είναι να έχει καταντήσει ο σίριαλ κίλερ μια ρουτίνα και ένα αφόρητο κλισέ.

Γοητευτική γραφή
Την ίδια αίσθηση είχα στην αρχή, όταν ξεκίνησα να διαβάζω το Μίσος και Αίμα, που το διάβασα πρώτο. Ήμουν έτοιμος να το αφήσω, με κράτησε όμως η γοητευτική γραφή του Νταλ, και στην ανάπτυξη της ιστορίας, αλλά και στο ύφος, και είπα να συνεχίσω.

Μόλις στο τέλος, σχεδόν στο τελευταίο κεφάλαιο, ο Νταλ αποκαλύπτει ότι τα φαινόμενα απατούν. Ο εκ πρώτης όψεως μανιακός δολοφόνος του μυθιστορήματος είναι μεν δολοφόνος, αλλά καθόλου μανιακός.

Το ίδιο μοντέλο ακολουθεί ο Νταλ και στο « Μisterioso. Στο τέλος οι αστυνομικοί καταλαβαίνουν ότι ο δολοφόνος στόχευε αλλού και όχι εκεί που νόμιζαν. Αυτό που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη είναι στη μια περίπτωση πολιτικές και στην άλλη οικονομικές δολοφονίες. Σε ένα είδος, όπως το αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο υποφέρει πολύ από τα κλισέ, η ανατροπή τους δεν είναι μόνο συναρπαστική όταν τη διαβάζεις, αλλά προσφέρει και μια υπηρεσία στην ποιότητα του αστυνομικού μυθιστορήματος.