ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΖΑ ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΠΛΕΟΝ ΕΡΓΟΥ

Η Γάτα της Κολέτ είναι ένα από τα έργα που κοσμούν τη βιβλιοθήκη της γατικής λογοτεχνίας και επιβεβαιώνει, με την πόζα του κλασικού πλέον έργου, την άρρηκτη σχέση της συγγραφικής δραστηριότητας με τη συμπεριφορά του απρόβλεπτου αίλουρου. Ακόμη και πολλοί που δεν τόλμησαν να γράψουν κείμενα με πρωταγωνιστές γάτες δεν μπορούσαν να τις αποχωριστούν.

Ο Μαλρό δεν είχε γράψει τίποτε για γάτες. Είχε όμως πει πως αν η γάτα σου κοιτάζει το κενό μες στο δωμάτιό σου, σκέψου πως ατενίζει την αιωνιότητα. Η σχέση του με τη γάτα του του έδωσε το δικαίωμα να αξιωθεί ένα τεράστιο ομοίωμα γάτας δίπλα στον τάφο του, όταν τον μετέφεραν στο Πάνθεον. Έγραψαν όμως ο Λιούις Κάρολ, ο Πόε, ο Έλιοτ, ο Ροΐδης, ο Κονδυλάκης, και τόσοι άλλοι, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης του Γατικού Λεξικού, που επιμελήθηκε ο Νίκος Δ. Πλατής. Δυστυχώς από τα λήμματά του λείπουν οι Εφτάψυχες των Αθηνών, πόνημα του υπογράφοντος- Ελάτε τώρα, κύριε Πλατή! Πλάκα κάνω, για να περιποιηθώ τη διαλείπουσα αυταρέσκειά μου. Συγχωρήστε με.

Βλέπετε, σε αντίθεση με τα λεξικά του κυρίου Μπαμπινιώτη, το έργο του κυρίου Πλατή δεν είναι κανονιστικό και αναφέρει τα κείμενα από τα οποία τροφοδοτεί τις πλούσιες γνώσεις του.

Έχει δε και ακριβή αίσθηση των αναλογιών, όπως στο λήμμα «λιοντάρι»: «Μια… γατούλα που όταν βρυχάται… ξεχειλίζουν και τα πλέον ενισχυμένα μπεϊμπιλίνο».