Για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Ο Αλέξανδρος Μ. Ασωνίτης, συγγραφέας, γράφει για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων: «Στο φύλλο της 31-12-09, ο συντάκτης σας κ. Μ. Τσιντσίνης χαρακτήρισε σαν “άθλημα νέου εθνικού τσαμπουκά” το δικαίωμα της Ελλάδας να απαιτήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις. Στο ίδιο μάλιστα τσουβάλι με τον αρχηγό του τέταρτου κόμματος που μίλησε σχετικώς στο Κοινοβούλιο, ο συντάκτης σας έβαλε προσωπικότητες στις οποίες χρωστάμε την ελευθερία μας, όπως ο Μ. Γλέζος, ο καθηγητής μας στη Νομική Γ.-Α. Μαγκάκης κ.ά. (τού γλίτωσε ευτυχώς ο Μίκης Θεοδωράκης) κι οι οποίες απαίτησαν την καταβολή.

Η τουλάχιστον αγένεια του συντάκτη σας αρύεται την υποτιθέμενη “νομιμοποίησή” της από τον φόβο τού ότι το δικαίωμα της αποζημιώσεως σέρνεται πίσω απ΄ το τέταρτο κόμμα. Μη φοβάται. Ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που τον Μάιο του 1995 έθεσε επίσημα το θέμα.

Είμαι ωστόσο σίγουρος ότι γράφοντας περί “εθνικού τσαμπουκά”, είχε υπ΄ όψιν του, ότι:

1) λέγοντας αποζημιώσεις, εννοούμε α) τις πολεμικές επανορθώσεις που δικαιούμαστε για τις καταστροφές στις υποδομές και ανέρχονται τριάντα φορές στο ποσό του ΑΕΠ του 1940, σύμφωνα με δηλώσεις του αείμνηστου δικηγόρου Γιάννη Σταμούλη, του πρώτου που έφερε τη Γερμανία εκεί που της αξίζει: στο εδώλιο του κατηγορουμένου, β) τις αποζημιώσεις που δικαιούνται οι πολίτες μεμονωμένα για τις δολοφονίες των οικείων τους και την καταστροφή των περιουσιών τους και γ) την επιστροφή του δανείου που έλαβαν οι κατοχικές δυνάμεις χωρίς την υπογραφή ούτε καν της τότε δωσίλογης κυβέρνησης.

Επίσης ότι έχει διαβάσει το βιβλίο του αείμνηστου καθηγητή Άγγελου Αγγελόπουλου, υπουργού της Κυβέρνησης του Βουνού, για το δάνειο το οποίο ο ιστορικός Χ.Φ. Μάγερ (“Το αιματοβαμμένο εντελβάις”, εκδ. Εστία) εκτιμούσε το 2007 σε 5 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους, καθώς και το άρθρο του καθηγητή μας Κ. Μπέη (“Ελευθεροτυπία”, 23-4-08) σχετικά με την απορριπτική απόφαση του Αρείου Πάγου για τις αποζημιώσεις στο Δίστομο.

2) Ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που οι Γερμανοί αρνούνται να αποζημιώσουν, παρά την δέσμεύσή τους από τις διεθνείς συνθήκες.

3) Ότι η Αθήνα θρήνησε 300.000

νεκρούς από την πείνα τον χειμώνα του ΄42, κι ότι έχει διαβάσει το ομότιτλο βιβλίο του μεγάλου καθηγητή Φιλοσοφίας Χρήστου Θεοδωρίδη, σημαίνοντος στελέχους του ΚΚΕ. Επίσης ότι έχει δει τις φωτογραφίες, με τα σκελετωμένα παιδιά, της Βούλας Παπαϊωάννου (εκδ. του υποδειγματικού Μουσείου Μπενάκη), είδε το σχετικό έργο του εικαστικού Γ. Χατζημιχάλη, έχει τραγουδήσει το τραγούδι “Του Κυριάκου το γαϊδούρι” του Μπαγιαντέρα, που περιγράφει πως οι Αθηναίοι έτρωγαν γαϊδούρια- μεταξύ αυτών κι η μάνα μου, που ζούσε στο Βοτανικό, και η ημερήσια μερίδα φαγητού που της αναλογούσε ήταν 80 γραμμάρια ψωμί. Δεν καταχρώμαι της φιλοξενίας σας με περισσότερα στοιχεία. Η άποψη ότι είναι “άθλημα νέου εθνικού τσαμπουκά” να ζητάμε τις αποζημιώσεις μόνο θλίψη προκαλεί. Και δεν προσβάλλει τόσο τους ζώντες, προσβάλλει πρωτίστως τους νεκρούς των Καλαβρύτων, του ΕΛ.ΑΣ. και όλων των άλλων οργανώσεων, του αλβανικού μετώπου, του Εμφυλίου κ.λπ. Ας ευχηθούμε να μη το μάθουν ποτέ οι ηθικώς άταφοι νεκροί μας. Εμείς τους λέμε ότι (εξαιρούνται οι δωσίλογοι) είμαστε περήφανοι γι΄ αυτούς και ευγνώμονες, όπως και προς τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα. Όσο για το τέταρτο κόμμα, φύεται όπου του επιτρέπουν οι πράξεις κι οι παραλείψεις μας. Επείγει συνεπώς μια συλλογική κινητοποίηση για τις αποζημιώσεις με επικεφαλής τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Κύριε Διευθυντά, στην Ελλάδα διεξάγεται δυστυχώς ένας άτυπος εμφύλιος με χαρακτηριστικά το μίσος, την ημιμάθεια, τη χυδαιότητα, την αναθεώρηση της Ιστορίας, την άρνηση και τη λοιδορία. Αν δεν τον λήξουμε, απλώς θα ξανακαταστραφούμε».

Η απάντηση του Μ. Τσιντσίνη
«Εθνικός τσαμπουκάς» χαρακτηριζόταν όχι καθαυτό το αίτημα για καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων, αλλά η έγερσή του ως απάντηση στις δηλώσεις Σόιμπλε και δη «συμψηφιστικά» προς το δημόσιο χρέος της Ελλάδας.