«Δεν ξεφτίλισα αυτά που υπηρετούσα»

O Γιώργος Κωνσταντίνου, ο ψηλός του θεάτρου και της παλιάς φρουράς του καλού κινηματογράφου ξαφνιάζει ακόμη μία φορά ευχάριστα ως βετεράνος ηθοποιός περιοδεύοντος αγγλικού θιάσου λίγο πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στον «Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ (σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη) που παρουσιάζεται στο Θέατρο Κάππα. Μοιράζεται τη σκηνή με τον Χρήστο Στέργιογλου, ο οποίος κρατά τον ομώνυμο ρόλο, έναν αμπιγιέρ αφοσιωμένο στον ηθοποιό, γνωστό και ως Σερ.

«Ο Σερ, σαιξπηρικός ηθοποιός, είναι μεν ένας δύστροπος, τυραννικός άνθρωπος, αλλά έχει και μερικές ευαισθησίες. Του περισσεύουν όμως η αλαζονεία και η ματαιοδοξία να πετύχει μεγάλους στόχους, που είναι σχεδόν εμμονή η οποία πηγάζει από το απωθημένο ότι ποτέ δεν κατάφερε να γίνει ηθοποιός του Γουέστ Εντ», δίνει το περίγραμμα ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Αν και με περίπου πέντε δεκαετίες πορείας στο ενεργητικό του, με τον Σερ του δυσκολεύτηκε. «Όταν πήρα το κείμενο (σ.σ.: μετάφραση της Εύας Γεωργουσοπούλου) συνειδητοποίησα- και από τις κουβέντες που κάναμε με τον Νίκο Μαστοράκη- ότι είχα πολλή δουλειά μπροστά μου. Είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει έως τώρα, διότι ο ρόλος απαιτεί συνδυασμό έρευνας, μελέτης και ψυχικής κατάθεσης. Πρέπει σε δύο ώρες αυτός ο άνθρωπος, ο Σερ, να διηγηθεί την ιστορία του, να μοιραστεί τα συναισθήματά του, τις σκέψεις του και να φύγει από τη ζωή. Είναι ένα στοίχημα για μένα και νομίζω ότι τα κατάφερα απ΄ ότι λένε εκείνοι που ξέρουν και είδαν την παράσταση».

Είχατε ενδοιασμό αν θα τα καταφέρετε;
Σε καμία περίπτωση. Πάντα πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Με ευχαρίστησε η έκπληξη όλων εκείνων που είπαν πως «δεν θα τα καταφέρει». Δεν με κομπλεξάρει. Δεν νομίζω ότι σκέφτηκαν έτσι ενθυμούμενοι την εποχή που έπαιζα στην επιθεώρηση, αλλά διότι είναι τόσο ακραίο αυτό που κάνω στη σκηνή που απαιτεί κατάθεση ψυχής, με δύναμη αλήθειας. Αλλά κι εγώ θα ξαφνιαζόμουν από τη θέση του θεατή. Πιο εύκολα θα πήγαινε ο νους ακούγοντας για το έργο αυτό στον Όρσον Ουέλς, όχι όμως στον Κωνσταντίνου, τον ψηλό, τον αδύνατο.

Οι κριτικές σάς αγχώνουν;
Με ανησυχούν για το μέλλον. Βάζουν υποθήκη. Πού βρίσκεται σήμερα το θέατρο;
Είναι μια ιστορία που με μικρές παραλλαγές επαναλαμβάνεται εδώ και 50 χρόνια. Υπάρχουν παραστάσεις για να γελάσει ο κόσμος, αλλά και παραστάσεις στις οποίες οι συντελεστές κάνουν Τέχνη. Στις μέρες μας όμως ο κόσμος ψάχνει να βρει το καλό. Δεν πάει στη τύχη. Είναι σε αναζήτηση και είναι εποχές που πρέπει να λειτουργεί έτσι. Γι΄ αυτό πιστεύω στο καλό θέατρο.

Αντέχει όμως 400 παραγωγές;

Μα δεν είναι καινούργια κατάσταση. Δουλεύουν πέντε, δέκα θέατρα και τα υπόλοιπα φυτοζωούν. Απλώς το θέατρο είναι εύκολη υπόθεση. Έχει σου λέει ο άλλος μια αίθουσα, παίρνει κι ένα έργο με δυο, τρεις ηθοποιούς κι ανεβάζουν μια παραγωγή που τη βλέπουν πεντέξι. Υπάρχει όμως και ο πανδαμάτωρ χρόνος που αποφασίζει ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει.

ΙΝFΟ

«Ο αμπιγιέρ» με τους Γιώργο Κωνσταντίνου, Χρήστο Στέργιογλου, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώτα Φέστα, Φώτη Θωμαΐδη, Δημήτρη Λιόλιο, Ερατώ Πίσση στο Θέατρο Κάππα (Κυψέλης 2, Κυψέλη, τηλ. 210-8831.068)

«Η επιθεώρηση μετακόμισε στην οθόνη»

«Η καλή επιθεώρηση έχει σταματήσει καιρό τώρα. Όταν έφυγαν οι μεγάλοι συγγραφείς», λέει ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

«Τότε οι θεατρικοί παραγωγοί συγκέντρωναν επτά, οκτώ καλούς ηθοποιούς, τις καλές πένες που έγραφαν κείμενα με ήθος, με σάτιρα που θα ήθελε να εκστομίσει κάθε άνθρωπος. Το ΄65 όταν ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους φώναζε “πάρ΄ τη μάνα σου και φύγε” για τον τέως, εμείς στο “Ακροπόλ” παίζαμε επιθεώρηση και λέγαμε “ο Καραγκιόζης στη Βουλή”. Αυτό “έφυγε” από το θέατρο, βγήκε στον δρόμο κι έγινε σύνθημα. Γιατί η επιθεώρηση ήταν σκοπός, δεν ήταν θέαμα απλώς.

Αργότερα κατέφυγε στα σεξουαλικά υπονοούμενα, ξεφτιλίσαμε το θέαμα, τον άνθρωπο, τις αξίες, η επιθεώρηση κατέρρευσε κι έγινε ένα πολυθέαμα για να περάσει απλώς η ώρα.

Σήμερα όμως που η τηλεόραση προβάλλει τέσσερις επιθεωρήσεις την ημέρα, η θεατρική επιθεώρηση πρέπει να είναι ανώτερη της τηλεοπτικής, διότι η τηλεόραση μπορεί να σατιρίσει το θέμα της ημέρας την ώρα που συμβαίνει, ενώ η θεατρική επιθεώρηση μπορεί να είναι παρωχημένη».

Έχετε μετανιώσει για επαγγελματικές επιλογές που κάνατε στο παρελθόν;

Οι γονείς μου ήταν άνθρωποι της οπερέτας. Αυτό άφησε κατάλοιπο μέσα μου, που το ικανοποίησα μέσα από την επιθεώρηση. Μου άρεσε η αμεσότητά της, η επαφή με τον κόσμο. Το σημαντικό για μένα είναι ότι ακόμα κι αν έκανα πράγματα ωραία ή ευτελή προσπαθούσα να είμαι έντιμος και ειλικρινής. Δεν ξεφτίλισα αυτά που υπηρετούσα, ακόμα κι αν δεν άξιζαν τον κόπο. Είναι μεγάλη νίκη το γεγονός ότι μπόρεσα να παίξω και σε επιθεώρηση και στον «Αμπιγιέρ». Τα έκανα με το ίδιο πάθος. Μετάνιωσα μόνο γιατί δεν είχα περισσότερες συμμετοχές σε έργα σαν το τωρινό. Αλλά δεν με είχαν καλέσει. Όποτε με φώναζαν, ήμουν εκεί…