ΚΑΝΟΝΑΣ ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ

Αυτά που συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες, ο Δημητρίου τα ανιχνεύει μέσα από τα πρόσωπα.

«Όλες οι λέξεις απλώνονται στο πρόσωπό μας», λέει κάπου και το εννοεί. Μελετά τις εκφράσεις τους, τα μηνύματα που εκπέμπουν, τις αντιθέσεις ανάμεσα σε πράξεις και συναισθήματα. Βυθίζει το βλέμμα του στα μάτια των ηρώων του και ανακαλύπτει μέσα τους κρυφές αλήθειες, εμμονές, ψυχικές αναπηρίες, τις οποίες μας σερβίρει μετά έτοιμες στο πιάτο. Οι αναπηρίες, σαν να μας λέει, είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση, και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε τους άλλους και τον εαυτό μας λίγο πιο προσεκτικά για να τις δούμε. Τα Ζύγια του προσώπου είναι, υπό αυτή την έννοια, μια ολοκληρωμένη συλλογή διηγημάτων με εσωτερική συνοχή. Ο Σωτήρης Δημητρίου, αφήνοντας πίσω τη λαλιά των προγόνων του που σημάδεψε αρκετά μυθιστορήματά του, καταφέρνει με τη σύγχρονη γλώσσα των διηγημάτων του ένα εξίσου δυνατό αποτέλεσμα: να αναδείξει τα σπαράγματα, ενός κόσμου ασταθούς, αβέβαιου, σύνθετου, βίαιου, ενός κόσμου που χρησιμοποιεί το ερωτικό συναίσθημα ως πατερίτσα, ενός κόσμου κατά βάση δυστυχούς και καταπιεσμένου. Του κόσμου μας.