Βαριά η ατμόσφαιρα από τα πολλά ανείπωτα

Η συμφιλίωση με το παρελθόν υπήρξε ανέκαθεν η καταστατική συνθήκη υπό την οποία δούλευε ο Γκρας, αν και όπως έχει ομολογήσει ουδέποτε εν τέλει το πέτυχε.

Καθώς τα παιδιά αφηγούνται εναλλάξ, παράγοντας μια μονοφωνικότητα σαν το πρώτο ενικό πρόσωπο να σβήνει μέσα στο πρώτο πληθυντικό, το πνευματικό έργο του πατέρα συμπλέκεται αυτάρεσκα με τη ζωή του. Οι αγωνίες της γραφής, τα αδιέξοδα της τέχνης, εν τέλει η επιτυχία, αντιπαρατίθενται στις προσωπικές του αποτυχίες και ανεπάρκειες.

Εν τούτοις, η αυταρέσκεια με την οποία είναι εκ των πραγμάτων εμποτισμένο το βιβλίο- από την ίδια την επιλογή του θέματοςτελικά τίθεται υπό έλεγχο.

Ο αναγνώστης οδηγείται επιδέξια να παρακάμψει τα εξωτερικά προς τον βίο του Γκρας γεγονότα και να συγκρατήσει τα βιώματά του που έχουν αναφορά στην παραγωγή λογοτεχνικού έργου. Ό,τι έχει ζήσει, με άλλα λόγια, έχει σημασία γιατί έχει σχέση με τη λογοτεχνία.

Έτσι προκύπτει μια προσωπική ποιητική που έχει σχέση με την ίδια τη δουλειά του, αν και η ατμόσφαιρα του βιβλίου παραμένει βαριά από τα πολλά ανείπωτα.