Εξωραϊστικοί ύμνοι της άναρθρης ανομίας

Οι Πειρατικές ουτοπίες του Αμερικανού Πίτερ Λάμπορν Ουίλσον ή άλλως Χακίμ Μπέη γειτνιάζουν με μαρξιστικής έμπνευσης πραγματείες περί ληστών ως επαναστατών, αλλά παίρνουν αποστάσεις από οιαδήποτε καθιερωμένη ακαδημαϊκή ιστοριογραφική παράδοση. Παρά την πληθώρα των αποσπασμάτων- παραπομπών, ο συγγραφέας επιδίδεται και σε ένα είδος «προφορικής ιστορίας», όπου όμως οι συνεντευξιαζόμενοι δεν είναι εν ζωή: όντας τεθνεώτες, αφήνουν περιθώρια στη φαντασία να οργιάσει, να αυθαιρετή- σει.

Ο ρομαντικός του οίστρος με παραμύθιασε, με γοήτευσε, με γαργάλισε. Αυτό δεν σημαίνει ότι με έπεισε κιόλας. Η ωραιοποίηση της «ανεπίσημης» βίας, λόγω ακριβώς της ανεπισημότητάς της, μου θύμισε μάλιστα ανάλογους εξωραϊστικούς ύμνους της άναρθρης ανομίας σε πιο κοντινές μας περιστάσεις…