ΜΙΑ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΒΑΣΙΛΙΑ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Ο Καπισίνσκι δεν διακινδυνεύει τη ζωή του για να επιβεβαιώσει τις απόψεις του. Πάει ώς εκεί κάτω για να δει, γιατί πιστεύει ότι μόνον αν δει με τα ίδια του τα μάτια θα μπορέσει να καταλάβει και τι συμβαίνει. Είδες τι μεγάλος δάσκαλος, ακόμη και σήμερα, είναι ο Ηρόδοτος;

Όπου υπάρχει αναβρασμός τρέχει κι αυτός από την Ονδούρα ώς τη Νιγηρία κι από το Σουδάν ώς την Αλγερία.

Τα χρόνια του, οι πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, είναι τα χρόνια που ο κόσμος αρχίζει και μεταμορφώνεται για να πάρει σιγά σιγά το πρόσωπο που έχει σήμερα:

μια σκακιέρα χωρίς Βασιλιά και Βασίλισσα, όπου οι κανόνες μπορεί να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι τα χρόνια του τέλους της αποικιοκρατίας, κατά τη διάρκεια των οποίων στη μαύρη Αφρική ξεπηδούσαν κράτη και κρατίδια, φυλές που πάλευαν να γίνουν έθνη, σοσιαλιστικές δημοκρατίες που στηρίζονταν σε τρεις ανθρώπους, σύνορα που χαράχτηκαν γιατί ένα σαράβαλο τεθωρακισμένο βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο.

Έζησε την πτώση του Χαϊλέ Σελασιέ, στην οποία και αφιέρωσε το πρώτο βιβλίο που τον έκανε γνωστό, τον «Αυτοκράτορα». Ήταν «εκεί» όταν δολοφονήθηκε ο Λουμούμπα και έζησε το πραξικόπημα και τη σύλληψη του Μπεν Μπελά από τον μέχρι χθες έμπιστό του Μπουμεντιέν. «Ο Μπεν Μπελά δεν ήταν δαίμονας, και ο Μπουμεντιέν δεν είναι αντιδραστικός όπως έγραψε η “Unita”». Τι είναι τότε; Ήταν παιδιά μιας κοινωνίας που ήθελε να απαλλαγεί από την ταπείνωση της αποικιοκρατίας, και περισσότερο από όλα είχε ανάγκη όχι από ιδέες αλλά από ήρωες για να ταυτιστεί μαζί τους. Και κανένας ηρωισμός δεν μπορεί να συμβιώσει με τον διπλανό του. Οι Γιορούμπα, λέει, στη Νιγηρία ήταν χωρισμένοι σε πόλεις που η καθεμιά είχε και από έναν βασιλιά. Ήταν περήφανοι γιατί κανένα άλλο έθνος στον κόσμο δεν είχε τόσους πολλούς βασιλιάδες- μπορεί και να ζήλευαν, αν την ήξεραν, την Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων προέδρων.

Διαβάστε τον Καπισίνσκι. Όχι μόνο γιατί το πάθος του ήταν ριψοκίνδυνο και οι σελίδες του συγκλονιστικές. Κυρίως γιατί θα καταλάβετε πολλά.

Μέσα στις σελίδες που αφιερώνει στους Αφρικάνερ και το καθεστώς του απαρτχάιντ υπάρχει περισσότερη αποσταγμένη γνώση από ό,τι σε δεκάδες βιβλία ιστορίας με τις άπειρες πληροφορίες. Η ματιά είναι που μετράει.

Αυτή η ταπεινή ματιά ενός τυχοδιώκτη που, με ένα σακίδιο, ένα πουκάμισο και μια γραφομηχανή κυνηγάει τους θησαυρούς της πραγματικότητας.