Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ

Το μυθιστόρημα της Γουάλας ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρά του, που αφήνει την επίγευσή της στον αναγνώστη. Οι συφοριασμένοι ήρωες, η αιώνια πάλη του καλού με το κακό, ο εξοντωτικός βιοπορισμός, η λειτουργία του τοπίου θυμίζουν τα κείμενα της Άννυ Πρου. Η γλώσσα της Γουάλας υφαίνει την ιστορία με μουρμουριστό ρυθμό και αιφνίδια πετάγματα, τα οποία αποδίδονται στην κεντημένη μετάφραση.

Η αφήγηση της Γουάλας ξεδιπλώνει την εσωτερική περιπέτεια των ηρώων. Τα σπαράγματα του λόγου τους είναι λίγα (με την εξαίρεση της φλύαρης Μάργκαρετ, που έχει πλούτο λέξεων, σκέψεων και δολαρίων) και οι λέξεις τους μετρημένες. Η αναπνοή της εξιστόρησης, με τον μακροπερίοδο λόγο, τις επάλληλες προτάσεις και τις αιφνίδιες παρεμβολές μικρών φράσεων δημιουργεί την αίσθηση ενορχηστρωμένου αφηγηματικού ρυθμού.

Η Γουάλας γράφει ένα μυθιστόρημα με μοναχικούς – ή μόνους- ήρωες, που ζουν την κάθε μέρα τους με την αίσθηση ότι πέφτουν από την άκρη του γκρεμού. Εδώ, η σιωπή δεν σημαίνει αλαλία ή παραίτηση. Είναι ουρλιαχτό.