ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ

Διαβάζω τους μαιάνδρους του μυαλού της τριαντακάτι Κατίνας Μελά, που οικειώνονται και διπλασιάζουν τους μαιάνδρους του μυαλού της πεθαμένης μητέρας της, καθώς προβάλλονται στους μαιάνδρους της ποίησης της φανταστικής Ελληνοαμερικάνας λεσβίας ποιήτριας Θαλασσία Ύλη (= αμάλγαμα Αν Σέξτον/ Άντριεν Ριτς/ Όλγα Μπρούμας/ Μαρία Λαϊνά/ Ντιαμάντα Γκαλάς/ Τζούλια Κρίστεβα/ Ελέν Σιξού/…). Κι όμως όλο αυτό δεν δημιουργεί απλώς την αφηγηματική συνθήκη «λεσβία στο τετράγωνο» (= λεσβία-διαβάζει-λεσβία για να βρει ταυτότητα). Φτιάχνει αντίθετα ένα δίχτυ που πάνω του κολλάει ψηφιδωτό η εικόνα μιας γενιάς (ή της μειονότητας μιας γενιάς) που ψάχνεται και ξαναφτιάχνει τις γενεαλογίες της με τρόπο καταλυτικά ριζοσπαστικό (και σίγουρα όχι πατριαρχικά και εθνοκεντρικά γραμμικό). Που ξεκινάει από αυτό που λέμε Το Προσωπικό· τρώει τα σωθικά και τις σάρκες της ψιθυρίζοντας το γενικώς ακατόρθωτο «μην κολλάς»· που μόνο έτσι συνειδητοποιεί, σωματικά και ψυχικά, ξανά κι από την αρχή, αυτό που λέμε Το Πολιτικό· σηκώνεται και λέει παρών, όσο μπορεί ξανα-γράφει καμένες σελίδες, κι ενεργεί και παρεμβαίνει κι είναι εδώ, έστω κι ως ειρωνεία. Στον βυθό αυτού του βιβλίου συνειδητοποιεί κανείς ότι όλοι οι χαρακτήρες, απ΄ τον προσωπικό τους λαβύρινθο και παρά της εποχής τον πολιτικό εμετό, επιμένουν να λένε όμως εγώ. Όμως εγώ/ όμως εγώ/ όμως εγώ. Που θα πει, όμως εγώ- δεν παραδέχθηκα την ήττα.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου είναι λέκτορας Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης