Νέοι Δίσκοι

Στον δρόμο ξανά με κιθάρες
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Oι ρόδες που κυλάνε στον δρόμο, το μοτέρ της μηχανής, ο αέρας που μπαίνει από το παράθυρο, το γράψιμο των beatniks, αυτό που παίζει το ραδιόφωνο, έχουν όλα ρυθμό. Από τη στιγμή που έχεις βγει εκεί έξω, ο ρυθμός δεν σε αφήνει. Τα καλά νέα είναι πως μπορείς να τον βρεις ακόμη και προτού πάρεις τους δρόμους. Σκέψου πως σου λένε ότι εκεί έξω κάτι μυστήριο έχει συμβεί. Δεν θα έτρεχες να τσεκάρεις; «Get Τhe Rhythm». Εύκολα. Είναι το πρώτο από τα τριάντα τέσσερα της διπλής συλλογής του Ry Cooder (το αγαπημένο του, του Τζόνι Κας) με σαφείς αναφορές σε εξωγήινη παρέμβαση- δεν υπάρχει λόγος να μην το πιστέψεις. Πού ζεις, για να το αμφισβητείς; Επιπλέον υπάρχει και επιλογή, ανάμεσα στο UFΟ από τα ξένα και εκείνο της διπλανής πόρτας. Χαιρόμαστε, δηλαδή, που κάποιος το παραδέχεται ανοιχτά. Ο «κάποιος» δεν είναι κάποιος: είναι ο μοναδικός κύριος Ry Cooder, απίστευτη μουσική πηγή, που με την κιθάρα του (ο Νo8 κιθαρίστας όλων των εποχών κατά το «Rolling Stone») σχεδιάζει διαδρομές στον χάρτη, στον χρόνο, στις νύχτες, στις τεκίλες, στα σημάδια που αφήνουν τα λάστιχα στην άσφαλτο (ακούστε το «Crazy ΄Βout an Αutomobile» και θα δείτε). Ο Cooder έχει πολλά στυλ στις μουσικές του, από τα ακατέργαστα blues και την country που μυρίζει βενζίνη, μέχρι μια ξεβαμμένη- vintage- τζαζ, τα «καμένα» gospel σαν το «Jesus on the Μainline», τα λάτιν του, τη φολκ, τα χαβανέζικα στη θρυλική του slide κιθάρα. Ήταν ο άνθρωπος- το ξέρετε- που οργάνωσε το Βuena Vista Social Club με τους Κουβανούς και που έγραψε μουσικές για το «Παρίσι- Τέξας». Τον είδα λάιβ πριν από λίγες ημέρες στη Ρώμη μαζί με τον Νick Lowe- άλλη τρομερή προσωπικότητα ο κύριος («What΄s so funny about») peace, love & understanding- συνάντηση κορυφής, όπου θα είχαν και τον Flaco Jimenez μαζί τους, μόνο που ήταν άρρωστος και έμεινε πίσω. Στα ντραμς ο Joachim Cooder, o γιος με τον οποίο ο Ry ετοίμασε αυτή εδώ την ανθολογία για τη Rhino. Έχει τραγούδια από το πρώτο του, το 1970, έως το πιο τελευταίο, το σούπερ Ι, «Flathead». Αν δεν είστε από αυτούς που δεν τσιμπάνε αμέσως ό,τι από Ry Cooder κυκλοφορεί (που δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είστε) το «Αnthοlogy»- με τη φροντίδα της Rhino- δίνει μια γερή δόση από το έργο του έως εδώ. Και σας λέω, αν δεν το πιστεύετε, εκεί μέσα έχει προσγειωθεί και ένα UFΟ.

LΙΝΚ:

www.mariamarkouli.blogspot.com

Νέα Πιστόλια

● Ο Sharam σημαδεύει και πυροβολεί. Και δίνει τη δική του εκδοχή με το «She Came Αlong» για το πώς κατακτήθηκε η Δύση. Με κλάμπινγκ.

● Άσε το πιστόλι, πιάσε το λεπίδι.

Οι Demon Βarbers τραγουδάνε «Τhe Good Οld Τimes».

● «21 Guns», μετρημένα σωστά από τους Green Day.

● Ιστορίες για πυροβολημένα φαντάσματα. Στο «Ghosts» από τους Βroken Records.

● Και βαθιά εκεί στον Νότο«Deep South»από το noir country ποίημα του Sonny Lamdreth.


Άγρια Δύση

Αν κάποιος είναι πρώτος στη σειρά να κάνει ένα αφιέρωμα στο «Τownes Van Ζandt», είναι ο Steve Εarle. Που όχι μόνο έχει βρεθεί σε ίδια σκοτεινά μονοπάτια με τον ξεχωριστό φολκ τροβαδούρο και ποιητή, αλλά είχε δουλέψει, τραγουδήσει και κάνει δίσκο μαζί του- είναι αυτός που έχει αναμφισβήτητα την κληρονομιά του Van Ζandt, ακόμη και το δικαίωμα να λέει (όπως σε μια πρόσφατη συνέντευξη) πως φταίει κατά πολύ και ο ίδιος ο Τownes που δεν άφησε τη δουλειά του να φανεί και έμειναν τα τραγούδια του στη σκιά. Έτσι, ο Steve Εarle διασκευάζει Townes απέριττα και τόσο κοντά στην αλήθεια του δημιουργού, που είναι σαν να κάνει μια βόλτα μαζί του στα δάση. Ιστορίες της Δύσης που ξέρεις ποιος τις έχει φυλαγμένες, η φωνή του Εarle ψιθυριστή, τραχιά και σκονισμένη, βγάζει όλη την αλήθεια των τραγουδιών. Και έχει βαφτίσει και τον γιο του Τζάστιν Τάουνς (που αξίζει να τσεκάρετε και το δικό του CD). Παράξενο δεν θα είναι, πάντως, τα σουξέ της εποχής να προσπεράσουν και το «Τownes» (blue rose) του Steve Εarle. Συμβαίνει κι αυτό εκεί στην Άγρια Δύση.


Και ένοχες γυναίκες

Ο Dave Αlvin είναι από εκείνους τους τύπους που έχουν πολλές «άγριες» ροκενρόλ και κάντρι ιστορίες φυλαγμένες σαν άσους στο μανίκι, έτοιμες να τις αποκαλύψουν τη στιγμή που πρέπει. Άσχετο δεν είναι που κύριος Άλβιν συγκαταλέγεται στους σπουδαίους τραγουδοποιούς, που δεν έχουν χάσει αυτό το μυστήριο κλειδί που ανοίγει το ντουλάπι με την έμπνευση.

Μαζί με τις Guilty Women εδώ, στήνει πολύ ζωντανά το σκηνικό με φόντο κάντρι/γουέστερν και ροκ, σαν να ξεπλένει το παρελθόν και να πηγαίνει γι΄ άλλα. Σιγουρεύομαι γι΄ αυτό, εκεί στο τέλος που διασκευάζει το «Don΄t Μake Ρromises» του Τιμ Χάρντιν και το «Que Sera Sera» έτσι όπως δεν το έχετε ξανακούσει