Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πίσω από αγγελτήρια θανάτου

Πολύ λίγοι ποιητές θα έμεναν έξω από μια ανθολογία καφενείων. «Μεγάλο μέρος της ζωής μας περάσαμε στον καφενέ» είχε γράψει σ΄ ένα ποίημά της η Μέλπω Αξιώτη και αυτοί οι χώροι «των ταπεινών θλίψεων με τα μακρόσυρτα δειλινά στα τζάμια» ενέπνευσαν πολλούς ομοτέχνους της, όπως τον Τάσο Λειβαδίτη.

Τα ποιήματα για τα δύο φημισμένα φιλολογικά καφενεία που φιλοξενούσαν, για δεκαετίες, τους πνευματικούς μας ανθρώπους, είναι του Κώστα Ταχτσή (1927-1988). Ανήκουν στην πρώτη, την ποιητική του περίοδο (1950-1956), πριν αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στην πεζογραφία. Έχουν τους τίτλους: «Η συμφωνία του Μπραζίλιαν» και «Καφενείο το “Βυζάντιο”». Το πρώτο σηματοδότησε και τη συλλογή με το νεκρικό εξώφυλλο που φιλοτέχνησε ο Γιάννης Τσαρούχης, επηρεασμένος από την «εποχή του εμφυλίου σπαραγμού» ωσάν τα ποιήματα «να γράφονταν από την άλλη μεριά αγγελτηρίων θανάτου» (Ν.Ε.).

Για το «Τρίτο στεφάνι» την απήχηση και την επίδρασή του ξεχωρίσαμε την επισήμανση του Άλεξ Σχινά: «Πίσω από τα ξέφτια των προσωπικών βιωμάτων παρελαύνουν, σε ένα δεύτερο πλάνο, τα σημαντικότερα ελληνικά ιστορικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών. Η ιστορία… το υποσυνείδητο αυτού του βιβλίου».