ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ

«Οι πόλεις γεννιούνται από το αίμα», γράφει κάπου ο Μάγκρις, ενώ προσθέτει:. «Η Ιστορία, έλεγε το κόμμα, ή καλύτερα η αιματόβρεκτη προϊστορία στην οποία ζούμε και θα ζούμε μέχρι ο κόσμος να λυτρωθεί από την έσχατη επανάσταση, έχει τη δική της τραγική ανάγκη να καταπολεμήσει τις βαρβαρότητες με βαρβαρικά μέσα. Κι έτσι δεν καταλαβαίνει πια κανένας ποιος είναι ο βάρβαρος, ο Τίτο ή ο Στάλιν, εμείς ή εκείνοι, ο Νέλσον ή ο Βοναπάρτης».

Τις ώρες που η Σοβιετική Ένωση κατέρρεε ο ήρωας βρισκόταν στην Αυστραλία και η βιτρίνα ενός ελληνικού μαγαζιού τού έκανε το αίμα να ανέβει στο κεφάλι.

Ο Σπυρίδων Παυλίδης, «Έλληνας καταστηματάρχης, επινοητικός και πανούργος», πουλούσε τηλεοράσεις. Το κρίσιμο εκείνο βράδυ του Δεκεμβρίου του 1991, τις είχε συντονίσει όλες στο ίδιο κανάλι.

Έδειχναν «τον τελευταίο βασιλιά της Κολχίδας», αυτόν με «το σημάδι πάνω στο μέτωπο», με άλλα λόγια τον Γκορμπατσόφ, να υποστέλλει την κόκκινη σημαία. Για να χρησιμοποιήσουμε την ποιητική και ταυτόχρονα ωμή διατύπωση του Μάγκρις, «το δέρας είναι ένα γδαρμένο κόκκινο δέρμα από αίμα κρεμασμένο στον ουρανό, κατεβαίνει και τραβάει κάτω τον ουρανό». Το δέρας μετατράπηκε από σημαία σε ζουρλομανδύα. Και ο Κλάουντιο Μάγκρις, σε έναν τραγικό ποιητή που προσπαθεί να κλείσει σε λόγια τους ανείπωτους παραλογισμούς του αιώνα του.