Ενδεικτικά θέματα και απαντήσεις για δύο γραπτούς διαγωνισμούς

Για τους εκπαιδευτικούς
Με στόχο να εισαγάγουν ακόμη περισσότερο στο κλίμα των εξετάσεων τους υποψηφίους που θα
συμμετάσχουν στο διαγωνισμό των εκπαιδευτικών (4Π και 5Π), που θα πραγματοποιηθεί στις 13-14
Ιουνίου οι «Προσλήψεις στο Δημόσιο» δημοσιεύουν ανά τακτά διαστήματα αντιπροσωπευτικά θέματα
με τις απαντήσεις τους. Τα θέματα και τις απαντήσεις επιμελείται το ΚΕΣ Ηράκλειτος.
Διδακτική ΜεθοδολογίαΠαιδαγωγικά Θέματα
1. Ο εκπαιδευτικός θα πρέπει κατά τη διδασκαλία του να κάνει το μάθημα με:

α)τους καλούς μαθητές, ώστε να «βγάλει την ύλη» μέσα στο χρονικό διάστημα που προβλέπεται από το Αναλυτικό Πρόγραμμα β)τους μέτριους μαθητές, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται έτσι και στις απαιτήσεις τόσο των καλών όσο και των αδύνατων μαθητών γ)όλους τους μαθητές ανεξάρτητα από τις ικανότητες και τις επιδόσεις τους δ)τους αδύνατους μαθητές, γιατί αυτοί έχουν περισσότερο την ανάγκη του 2. Στο πλαίσιο της εφαρμογής της ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας πρέπει να δημιουργούνται:

α)μόνον ομοιογενείς ομάδες καλών και αδύνατων μαθητών, ώστε να υπάρχει ανταγωνιστικό κλίμα τόσο μεταξύ των καλών μαθητών όσο και μεταξύ των αδύνατων μαθητών β)μόνον ανομοιογενείς ομάδες, στις οποίες να ανήκουν μαθητές διαφορετικών ικανοτήτων και επιδόσεων, ώστε να δίνεται η δυνατότητα στους καλούς να απαντούν στις ερωτήσεις γ)τις περισσότερες φορές ανομοιογενείς ομάδες, στις οποίες να ανήκουν μαθητές διαφορετικών ικανοτήτων και επιδόσεων, γιατί με αυτόν τον τρόπο οι καλοί μαθητές θα στηρίζουν τις προσπάθειες των μέτριων και αδύνατων μαθητών και ακόμα θα ανεβάζουν το επίπεδο της ομάδας δ)μόνον ομοιογενείς ομάδες, γιατί μόνον έτσι οι αδύνατοι μαθητές σημειώνουν καλύτερες επιδόσεις 3. Αν ένας μαθητής προκαλεί προβλήματα πειθαρχίας, θα πρέπει ο εκπαιδευτικός να:

α)τον προσβάλει ενώπιον των συμμαθητών του, ώστε να αποφύγει στο μέλλον να εκδηλώσει απείθαρχη συμπεριφορά β)του απευθύνει μια δύσκολη ερώτηση, ώστε με αυτόν τον τρόπο να τον τιμωρήσει γ)τον εντάξει στο μάθημα, προσπαθώντας να τον ενθαρρύνει και να αξιοποιήσει γνώμες και απόψεις του δ)αδιαφορήσει και αν αυτός επιμένει, τότε να τον αποβάλει από την αίθουσα 4. Κατά την εφαρμογή της διερευνητικής μορφής διδασκαλίας:

α)ο εκπαιδευτικός διερευνά από πριν ποιο υλικό είναι απαραίτητο για τη διδασκαλία του β)ακολουθείται η πορεία: καθορισμός προβλήματος, διατύπωση υποθέσεων, συγκέντρωση πληροφοριών, έλεγχος των υποθέσεων, συμπεράσματα γ)ακολουθείται η πορεία: προσφορά γνώσεων και πληροφοριών, από τις οποίες προκύπτει ένα πρόβλημα δ)καλείται ένας ερευνητής στην τάξη, ο οποίος επιδεικνύει τον τρόπο επίλυσης ενός προβλήματος 5. Η μετάβαση του μαθητή από τη μια βαθμίδα στην άλλη δημιουργεί συχνά προβλήματα, και όχι σπάνια «ένα ρήγμα στη ζωή του», που δεν αποκλείεται να έχει και ολέθριες συνέπειες. Τα προβλήματα αυτά είναι εντονότερα μέχρι και τη βαθμίδα του λυκείου:

α)κατά την εισαγωγή του μαθητή στο γυμνάσιο β)κατά την εισαγωγή του μαθητή στο λύκειο γ)είναι ανάλογα με τη βαθμίδα υποδοχής του μαθητή δ)είναι αντιστρόφως ανάλογα με τη βαθμίδα υποδοχής του μαθητή 6. Τόσο ο έπαινος όσο και η αποδοκιμασία ως εξωτερικά παρωθητικά μέσα πρέπει να επιλέγονται με ιδιαίτερη προσοχή και δεν μπορεί να είναι σταθερά, αλλά εξαρτώνται:

α)Από την προσωπικότητα του μαθητή.

β)Από την αιτία, για την οποία επαινείται ή μέμφεται ο μαθητής.

γ)Από την ψυχολογική κατάσταση του μαθητή.

δ)Από το συνδυασμό όλων των παραπάνω. 7. Στο παιδαγωγικό ζεύγος, παιδαγωγός- παιδαγωγούμενος ή εκπαιδευτικός- μαθητής, η εκπαιδευτική σχέση είναι:

α)αμφίδρομη β)ανάδρομη γ)μονόδρομη δ)τίποτε από τα παραπάνω 8. Εξέχουσα παιδαγωγική επικοινωνία και σχέση μεταξύ δασκάλου και μαθητή αναπτύσσεται από τον τύπο των εκπαιδευτικών εκείνων:

α)οι οποίοι σχηματίζουν μια γενική εικόνα για κάθε μαθητή και προσπαθούν να λάβουν υπόψη τους την ατομικότητά του στα πλαίσια της διδασκαλίας β)οι οποίοι τρέφουν προσδοκίες για τους μαθητές τους και οι προσδοκίες αυτές είναι αντίστοιχες με τις ικανότητες των μαθητών γ)οι οποίοι έχουν δικά τους στερεότυπα μαθητών, για τα οποία η γνώμη τους είναι αποκρυσταλλωμένη και τρέφουν σταθερές και μόνιμες προσδοκίες, τις οποίες δύσκολα αναθεωρούν δ)οι προσδοκίες των παραπάνω τριών τύπων εκπαιδευτικών είναι δυνατόν να ασκήσουν σχετική παιδαγωγική επίδραση στους μαθητές, με αποτέλεσμα να είναι σχετική και όχι εξέχουσα η παιδαγωγική επικοινωνία και σχέση μεταξύ δασκάλων και μαθητών 9. Η χρήση των υπολογιστών στη διδασκαλία διευρύνεται σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης σήμερα, γιατί:

α)είναι δυνατόν να αντικαταστήσουν τον εκπαιδευτικό στη διδασκαλία β)επιτρέπουν την ανάπτυξη υψηλών νοητικών δεξιοτήτων γ)παρέχουν ποικιλία δυνατοτήτων για βελτίωση της ποιότητας της διδασκαλίας δ)μπορούν να μετατραπούν σε κύριο μέσο διδασκαλίας 10. Η διδασκαλία και η μάθηση είναι δυο έννοιες, οι οποίες:

α)ταυτίζονται β)αλληλεπιδρούν γ)αντιπαρατίθενται δ)συναρτώνται 11. Μέθοδος διδασκαλίας είναι:

α)η διαδοχική σειρά των διδακτικών ενεργειών β)ο τρόπος επαφής των μαθητών με τη διδακτέα ύλη γ)η διδακτική έμπνευση της στιγμής δ)η απαρέγκλιτη πορεία προς τους στόχους του μαθήματος 12. Η διαδικασία της σχεδίασης της διδασκαλίας εξαρτάται από:

α)το ωρολόγιο πρόγραμμα μαθημάτων β)τις προτεραιότητες του Αναλυτικού Προγράμματος Σπουδών γ)τη διοίκηση και τον έλεγχο που ασκεί ο εκπαιδευτικός στην τάξη δ)τις αποφάσεις του εκπαιδευτικού για τη μορφή και το περιεχόμενο της διδασκαλίας 13. Η επικοινωνία μεταξύ δασκάλου- μαθητών, μαθητών- μαθητών απαιτεί βασικές προϋποθέσεις:

α)αρμονικές σχέσεις β)ικανότητα για κατανόηση και έκφραση γ)ψυχοσωματική επάρκεια δ)κοινή γλώσσα 14. Για τη μάθηση του παιδιού στη σχολική τάξη λειτουργούν διάφορες τάσεις:

α)η ανταγωνιστική β)η συναγωνιστική γ)η συνεργατική δ)η ελεύθερη 15. Η επιρροή του δασκάλου στον μαθητή είναι ισχυρότερη, όταν η επικοινωνιακή παρουσία του δασκάλου είναι:

α)φυσική β)ηλεκτροτεχνική γ)φανταστική δ)συμβολική 16. Όλοι οι δάσκαλοι αποδέχονται ως το καλύτερο στυλ διδασκαλίας το δημοκρατικό, στην πράξη όμως πράττουν ακριβώς το αντίθετο, διότι το αυταρχικό στυλ διδασκαλίας είναι:

α)πιο λειτουργικό β)πιο «γοητευτικό» γ)πιο αποτελεσματικό δ)πιο φυσικό 17. Μόλις ο καθηγητής παρατηρήσει ότι αρχίζει μια μαθητική αταξία:

α)πρέπει άμεσα και δυναμικά να παρέμβει, για να μην πάρει έκταση το πράγμα β)να την αγνοήσει, για να μη διακόψει το μάθημα γ)να αντιδράσει με λόγια και με άμεσα μέτρα δ)να παρέμβει όσο γίνεται λιγότερο και με έμμεσο τρόπο 18. Η διδακτική έρευνα απέδειξε ότι η ανακεφαλαίωση ως στοιχείο της διδασκαλίας α)πρέπει να υπάρχει σχεδόν πάντοτε β)είναι καλό στοιχείο εμπλουτισμού, που όμως μπορεί και να απουσιάζει γ)αποτελεί περιττή επανάληψη δ)επιβάλλεται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις 19. Η διδακτική έρευνα θεωρεί ότι η κοινοποίηση των διδακτικών στόχων του μαθήματος: α)δεν είναι καλή διδακτική επιλογή, διότι αμβλύνει το ενδιαφέρον των μαθητών β)αποτελεί περιττή σπατάλη χρόνου γ)βοηθάει τους μαθητές να οργανώσουν τις πληροφορίες του μαθήματος και έτσι να κατανοήσουν το μάθημα δ)δεσμεύει την εξέλιξη της διδασκαλίας 20. Η χρήση σχημάτων και κάθε λογής γραφικών αναπαραστάσεων ενδείκνυνται κατά τη διδασκαλία, κυρίως διότι:

α)τραβούν την προσοχή β)εμπλουτίζουν τη μονοτονία του μονολόγου με οπτικά στοιχεία γ)ευχαριστούν το μάτι δ)αναδεικνύουν τις σχέσεις που διέπουν τις πληροφορίες του μαθήματος Οι σωστές απαντήσεις
1.γ, 2.γ, 3.γ, 4.β, 5.α, 6.δ, 7.α, 8.α, 9.γ, 10.δ, 11.β, 12.β, 13.δ, 14.γ, 15.δ, 16.β, 17.δ, 18.α, 19.γ, 20.δ.

Για τις Εθνικές Σχολές Δημόσιας Διοίκησης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης
Οι “Προσλήψεις στο Δημόσιο”, σε συνεργασία με το ΙnterΤraining Studies (ΙΤS), θα προετοιμάζουν όσους ενδιαφέρονται για τον διαγωνισμό που θα διεξαχθεί στις 20 και στις 21 Ιουνίου για την εισαγωγή συνολικά 170 σπουδαστών στις Εθνικές Σχολές Δημόσιας Διοίκησης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δημοσιεύοντας κάθε εβδομάδα- και μέχρι τη διεξαγωγή του- ενδεικτικά θέματα.
Πολιτική Οικονομία
Ποιοι είναι οι κυριότεροι στόχοι της σταθεροποιητικής πολιτικής του κράτους και πώς επιτυγχάνονται μέσα από την άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής; Πώς ορίζονται τα αποτελέσματα της άσκησης της πολιτικής του κράτους μέσα από την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού σε ετήσια βάση και πού οφείλεται η δημιουργία δημοσίου χρέους; Κατά τη γνώμη σας, η χρηματοδότηση των δημοσίων επενδύσεων είναι πιο αποτελεσματική μέσα από τον δημόσιο δανεισμό ή μέσα από τη φορολογία και σε ποιο βαθμό η κυβέρνηση πρέπει συντονίζει τις πολιτικές της κατά την εφαρμογή του κρατικού προϋπολογισμού;

Πρόλογος Οι κυριότεροι οικονομικοί στόχοι του κράτους στο πλαίσιο της σταθεροποιητικής πολιτικής είναι:

α) Παραγωγή μέγιστου δυνατού προϊόντος και αύξηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας ώστε να είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμες οι οικονομικές διακυμάνσεις.

β) Διατήρηση της απασχόλησης σε υψηλό επίπεδο ώστε να μην υπάρχει αύξηση της ανεργίας πάνω από το φυσικό ποσοστό της.

γ) Σταθερότητα του γενικού επιπέδου τιμών ώστε να καταπολεμηθεί ο πληθωρισμός.

δ) Εξασφάλιση των ισορροπιών στο εξωτερικό περιβάλλον της οικονομίας (Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών) και βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.

Κυρίως Θέμα Τα όπλα που διαθέτει κάθε κράτος προς αυτές τις κατευθύνσεις καθώς και της αντιμετώπισης των οικονομικών διακυμάνσεων είναι η άσκηση Δημοσιονομικής και Νομισματικής Πολιτικής.

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Ο στόχος του σχηματισμού κεφαλαίου μέσα από τη δημοσιονομική πολιτική επικεντρώνεται σε τρεις (3) στόχους:

1. Κυβερνητική χρηματοδότηση των επενδύσεων κοινωνικής υποδομής.

Επειδή κάποια έργα και επενδύσεις δεν είναι ελκυστικά για τον ιδιωτικό τομέα, αλλά υπόσχονται κοινωνικά οφέλη, αναλαμβάνονται από το κράτος και χρηματοδοτούνται από τις δημόσιες δαπάνες.

2. Ιδιωτικές επενδύσεις που χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο.

Επειδή σε κάποιες χώρες λείπουν οι κεφαλαιαγορές και πρέπει να αναδιανεμηθούν πόροι από την κατανάλωση σε παραγωγικές επενδύσεις, οι κυβερνήσεις των κρατών προσφέρουν οικονομική βοήθεια σε εταιρείες (π.χ. επιδοτήσεις από κεφάλαια που προέρχονται από τους φόρους ή παραγραφή και επαναδιαπραγμάτευση χρεών) για επενδύσεις που κατευθύνονται σε υψηλού κόστους τομείς επενδύσεις όπως ναυτιλία, αερογραμμές και άλλες.

3. Ιδιωτικές επενδύσεις που χρηματοδοτούνται από τον ιδιωτικό τομέα.

Για να συντελεστεί αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων μέσα από το φορολογικό σύστημα πρέπει το φορολογικό καθεστώς να αποτρέπει την εκτροπή αποταμιευτικών πόρων σε επενδύσεις για δημιουργία αποθέματος και κερδοσκοπίας (κτίρια, γη κ.λπ.).

Βέβαια, οι ανισότητες στα εισοδήματα και τη διανομή τους δημιουργούν κίνητρα για τέτοιου είδους επενδύσεις (εξασφάλισης). Το φορολογικό σύστημα πρέπει λοιπόν να χαρακτηρίζεται από συνδυασμένους φορολογικούς συντελεστές όπου θα υπάρχει μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση σε ανεπιθύμητες οικονομικές δραστηριότητες και ευνοϊκότερη μεταχείριση κάποιων άλλων κατηγοριών επενδύσεων.

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΗ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ Η αναδιανεμητική πολιτική επιτυγχάνεται με δύο τρόπους:

* Αύξηση του ανθρωπίνου κεφαλαίου Μέσα από προγράμματα εκπαίδευσης και εξειδίκευσης ώστε να μειωθούν οι ανισότητες στην κοινωνία και να υπάρχει κινητικότητα της εργασίας.

* Διεύρυνση του μεγέθους της αγοράς Στην έκταση που η αναδιανομή του εισοδήματος αυξάνει την παραγωγικότητα και το εισόδημα μιας ευρύτερης τάξης ανθρώπων, αυτή οδηγεί σε διεύρυνση της αγοράς και από την πλευρά της παραγωγής και από την πλευρά της συμμετοχής στο συνολικά παραγόμενο προϊόν.

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥ Για να αντιμετωπιστεί ο πληθωρισμός, πρέπει να ληφθούν μέτρα αύξησης της προσφοράς και μείωσης της ζήτησης. Σχετικά με τη ζήτηση των αγαθών, πρέπει όπου χρειάζεται μέσα από το φορολογικό σύστημα να περιοριστούν οι δαπάνες και να αυξάνονται οι πόροι προς τον δημόσιο τομέα (είτε από έσοδα φορολογίας είτε από δανεισμό αποταμιευτικών κεφαλαίων) ώστε να πραγματοποιούνται δαπάνες κοινής ωφέλειας.

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ Οι κυβερνητικές δαπάνες και επενδύσεις σε έναν κλάδο τείνουν να προσελκύουν πόρους σε αυτόν τον κλάδο, ενώ η φορολόγηση τείνει να απομακρύνει επενδυτικούς πόρους από αυτόν τον κλάδο. Έτσι, η διάρθρωση των κυβερνητικών εσόδων και δαπανών γίνεται με σκοπό την κινητικότητα και ανακατανομή παραγωγικών πόρων μεταξύ κλάδων και βιομηχανιών, που εμπεριέχουν λιγότερο ή περισσότερο κοινωνικό κόστος και όφελος.

Η νομισματική πολιτική μπορεί να συμβάλει στην επιτάχυνση της ανάπτυξης μέσα από:

* Αύξηση των επενδύσεων. Όταν στόχος είναι η αύξηση των επενδύσεων, πολιτική πρέπει να είναι η μείωση των επιτοκίων ώστε να γίνουν πιο ελκυστικά τα κεφάλαια και η αύξηση της προσφοράς χρήματος στην αγορά μέσα από μείωση των υποχρεωτικών ρευστών διαθεσίμων των εμπορικών τραπεζών στην κεντρική τράπεζα.

* Καταπολέμηση του πληθωρισμού. Μέσα από τη νομισματική πολιτική μπορεί να επιτευχθεί με αύξηση των επιτοκίων ώστε να μετακυλιστούν κεφάλαια από την επένδυση προς την αποταμίευση, με σκοπό να μειωθεί η κατανάλωση η οποία επηρεάζει τη συνολική ζήτηση στην αγορά και δημιουργεί πληθωριστικές τάσεις. Επίσης, με κατάλληλους χειρισμούς από την κεντρική τράπεζα και χρήση πολιτικής ανοικτής αγοράς, μπορεί να ρυθμιστεί η προσφορά χρήματος.

ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η συναλλαγματική υπάγεται στη νομισματική πολιτική και αφορά τη μεταβολή του ισοζυγίου πληρωμών, το εξωτερικό χρέος και τις μεταβολές στη συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος.

Η συναλλαγματική πολιτική περιλαμβάνει:

1. Την ποσότητα στην κεντρική τράπεζα κεφαλαίων σε εγχώριο νόμισμα και συνάλλαγμα.

2. Τη σχέση μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής αξίας του νομίσματος, δηλαδή την ισοτιμία.

Τα δύο αυτά σκέλη επηρεάζονται από τη διεθνή θέση κάθε οικονομίας στο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον και τον βαθμό ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Έτσι, οι εισαγωγές από το εξωτερικό (εξωτερικό χρέος) μπορεί να εξυπηρετηθούν από:

1. Συναλλαγματικά έσοδα από αύξηση των εξαγωγών.

2. Μείωση των συναλλαγματικών αποθεμάτων της κεντρικής τράπεζας.

3. Εξωτερικό δανεισμό.

Τα αποτελέσματα της άσκησης της κρατικής πολιτικής μέσα από την εφαρμογή του Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού καταγράφονται μαζί με τα αποτελέσματα των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Κοινωνικής Ασφάλισης και Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου στο Ισοζύγιο Γενικής Κυβέρνησης, το οποίο αντιστοιχεί στις δανειακές ανάγκες της κυβέρνησης και είναι γνωστό ως έλλειμμα σε εθνικολογιστική βάση- το οποίο σύμφωνα με τα κριτήρια της ΟΝΕ δεν πρέπει να υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ. Η συσσώρευση των ελλειμμάτων σε μακροχρόνια διάρκεια αποτελεί το Δημόσιο Χρέος, το οποίο αφορά το άθροισμα των δανειακών αναγκών του κράτους που συσσωρεύονται διαχρονικά και αποτελείται από:

1. Κεφαλαιακές μεταβιβάσεις σε ΔΕΚΟ για αύξηση του μετοχικού τους κεφαλαίου.

2. Δάνεια για εξοπλιστικά προγράμματα.

3. Κεφαλαιοποιήσεις τόκων δανείων του Δημοσίου, αναβάλλεται η πληρωμή τους και προστίθενται στο αρχικό κεφάλαιο.

4. Πληρωμές καταπτώσεων εγγυήσεων για δάνεια που έχουν συνάψει οι ΔΕΚΟ.

5. Συναλλαγματικές διαφορές από δάνεια που έχουν συναφθεί σε ξένο νόμισμα.

6. Προμέτοχα από ιδιωτικοποιήσεις.

7. Τιτλοποιήσεις μελλοντικών εισροών (π.χ. Γ΄ ΚΠΣ).

8. Συμφωνίες επαναγοράς.

Από τα προαναφερόμενα, τα 3, 6, 7, 8 συνιστούν μεθόδους τεχνητής μείωσης του Δημοσίου Χρέους και ανήκουν στην εφαρμογή «Δημιουργικής Λογιστικής».

Επίλογος Προκειμένου το κράτος να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο δημόσιο χρέος, αλλά και να μειώσει το έλλειμμα στις κατώτερες δυνατές τιμές- ιδιαίτερα για κράτη που ανήκουν στην ΟΝΕ όπως η Ελλάδα- υπάρχουν δύο κατευθύνσεις, οι οποίες αφορούν είτε την προσφυγή σε δανεισμό είτε την επιβολή φορολογίας. Συγκεκριμένα:

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ Πρόκειται για δημοσιονομικό μέτρο που αποτελεί πηγή εσόδων για το κράτος προκειμένου να πραγματώσει τις δαπάνες του.

Οι διακρίσεις μεταξύ δημόσιου δανεισμού και φορολογίας είναι οι ακόλουθες, όσον αφορά την εφαρμογή τους και τα αποτελέσματα:

* Ο δημόσιος δανεισμός αποτελεί εκούσια μεταβίβαση πόρων από τον ιδιωτικό προς τον δημόσιο τομέα, σε αντίθεση με τη φορολογία η οποία αποτελεί ακούσια μεταβίβαση.

* Με τη φορολογία γίνεται οριστική κατανομή του κόστους των δημοσίων δαπανών μεταξύ των πολιτών. Με τον δημόσιο δανεισμό, το κράτος μπορεί να συνάψει δάνειο για την αποπεράτωση ενός έργου, αλλά μπορεί για να καλύψει αυτή την υποχρέωση (δανεισμός) στο μέλλον να επιβάλει παράλληλα και φορολογία. Από την άλλη, η φορολόγηση πρέπει να είναι δίκαιη όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε τα οικονομικά βάρη σε μια κοινωνία να κατανέμονται όσο το δυνατόν ισομερώς. Όταν το φορολογικό σύστημα μιας χώρας κυριαρχείται από έμμεσους φόρους, τότε η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αντί να κλείνει τείνει να ανοίγει. Αυτό συμβαίνει γιατί τα νοικοκυριά των εισοδηματικά χαμηλότερων τάξεων έχουν μεγαλύτερη οριακή ροπή προς κατανάλωση, (δηλαδή ξοδεύουν περισσότερο μέρος στην κατανάλωση από ό,τι τα νοικοκυριά υψηλότερων εισοδηματικά τάξεων).