Η Βουλή η Σκανδαλιάρα

Ήτανε τόσο ξανθιά, πριν τις ξανθές, που ήθελες να την κρατάς στην αγκαλιά σου και σαν δροσιά και σαν ζεστό γατάκι. Έπαιζε μια θεατρινούλα σε μια απ΄ τις τελευταίες της ταινίες και στις πρόβες για να περνάει η ώρα έπλεκε, έπλεκε και τελειωμό δεν είχε. Τo ΄σουρνε από ΄δώ, το ΄σουρνε από ΄κεί, σε μια στιγμή κάποιος τη ρωτάει. Τι πλέκεις; Κι αυτή φυσάει μια κατάξανθη μπούκλα που της είχε πέσει στο μάτι και λέει με μια αθωότητα αλλά και έξαψη μαζί: «Δεν έχω αποφασίσει ακόμη».

Είχε πλέξει έναν περίδρομο πράμα και δεν είχε αποφασίσει τι θα είναι το πλεκτό. Όλη η αίθουσα τρανταζότανε στα γέλια αλλά, όχι, δεν την κορόιδευε. Τη γευότανε. Τη χαιρότανε, την καμάρωνε και την ευχαριστιότανε. Πολλές γυναίκες απ΄ το κοινό χαμογελούσαν γιατί φαντάζονταν ότι μόνο αυτές μπορούσαν να την καταλάβουν κι άλλοι, πάλι, άνδρες, παρ΄ ότι η «ατάκα» της κάθε άλλο παρά ερεθιστική ήτανε, «θέτοντας την χείρα τους εν τω θυλακίω διευθέτησαν καταλλήλως το πέος τους» όπως λέει κι ο Ανδρέας Εμπειρίκος ότι έκανε ο Ζαν Μορεάς στη θέα μιας θηριοδαμάστριας τσίρκου με πορφυρούν αιδοίο.

Βέβαια αυτή που δεν είχε αποφασίσει τι θα το κάνει το ατέλειωτο πλεκτό ήτανε η Μέριλιν, κι όχι μόνο αλλά και Μονρόε από πάνω. Δεν ήτανε πρωθυπουργός και Καραμανλής από κάτω. Γιατί όπως είδαμε και στα γκάλοπ είναι πολύ από κάτω. Κι αυτό που πλέκει, δεν είναι για να περνάει η ώρα, είναι για να περνάει καλά η χώρα. Τόσα χρόνια, πέντε τον αριθμόν, ως πρωθυπουργός (εδώ πάει καλύτερα το «σαν» βέβαια, γιατί δεν είναι «ως». Φαντάζει), σαν πρωθυπουργός, και δεν έχει αποφασίσει ακόμη τι είναι αυτό που πλέκει για πάρτη μας. Μπλούζα; Κασκόλ; Πουλόβερ; Ζακέτα; Ντεπιές; Ή κάνα ζουρλομανδύα να μας δέσει χειροπόδαρα; Γιατί στο ευνόητο ερώτημα «Πόσα θες να μας τρελάνεις», είχε πει: «Τουλάχιστον 151» (σε έδρες πάντα). Του τις δώσαμε, βουρ όλοι τώρα για το Δρομοκαΐτειο.

Όχι, πρέπει να το παραδεχτώ. Μένω εμβρόντητος με τη Νέα Δημαγωγία στην οποίαν εξετράπη ο κύριος καραμανλής, με πεζό το κάππα, για να ξεχωρίζει από τον συγγενή εξ αίματος (διότι ουδεμίαν άλλην, πλην του αίματος, σχέση έχει), από τον πολιτικό άνδρα Κωνσταντίνο Καραμανλή). Μένω λοιπόν εμβρόντητος, εκτός των άλλων, και είναι πάρα πολλά τα άλλα, με το αντιφατικόν τού χαρακτήρος και των λεγομένων του κυρίου Κώστα (εδώ το κάππα μεγάλο γιατί είναι το όνομα μικρό). Αυτός δεν ήτο που με ένα στόμα, μια φωνή αλά μπρατσέτα με τον Ρουσόπουλο τον Θοδωρή ως αριστεροδεξιοί Ψάλτες έψελναν στον κύριο Σημίτη αποκαλώντας τον Αρχιερέα τής Διαπλοκής και Αρχιερέα της διαπλοκής και άντε πάλι ξανά μανά Αρχιερέα της διαπλοκής, εκεί βάσισαν όλη την προεκλογική τους εκστρατεία.

Τώρα τον ενοχλεί ο κύριος Παπανδρέου (μήπως κι αυτόν να τον γράψω με πεζό, μην τον μπερδεύουμε με τον πατέρα του, διότι κι αυτός ουδεμίαν άλλην σχέση έχει με τον άλλον αείμνηστο, τι μνημόσυνα σήμερα), τον ενοχλεί λοιπόν ο κύριος παπανδρέου επειδή, λέει, κατεβάζει το πολιτικό κλίμα σε επίπεδο σκανδαλολογίας. Σηκωθήκανε τα αγγούρια να χτυπήσουν τον μανάβη. Σιγά, ρε μάστορα, τον εξάψαλμο. Σιγά και θα σου κολλήσει ο δίσκος ο σκληρός. Επίτηδες αναφέρω «ψάλτες», «εξάψαλμους» και άλλα αγιωτικά για να δώσω μιαν ατμόσφαιρα Βατοπεδίου, ένα κλίμα Αγιορείτικο στην υπόθεση. Κλίμα άλλωστε που συνοδεύει και θα συνοδεύει τον αριστεροδεξιό κύριο Ρουσόπουλο (αυτός πάντα με κεφαλαίο διότι και αυτοδημιούργητος. Όλα μόνος του. Σπίτια, ισόγεια, ανώγεια, πισίνες, όλα με τα χεράκια και την πένα του. Όλα με τη μονμπλάν του) τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες εκλογές, διότι τον είδα που καθότανε (και λιαζότανε) σε ένα πάνελ κι ένας συνάδελφός του βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας τού τραγουδούσε το δημοτικό εκείνο άσμα «Φοβούμαι σε αδελφούλη μου και λιβανιές μυρίζεις»- απόσπασμα χαρακτηριστικό από «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού».

Ίσως πάλι να υπερβάλω. Είναι κι αυτή η πανσέληνος. Όλο κάτι περίεργα όνειρα βλέπω. Είμαι λέει σε μια πόλη σαν την Αθήνα, που δεν είναι όμως η Αθήνα, και ενώ έχω πορτοφόλι μαζί μου, τα λεφτά δεν περνάνε, και δεν με παίρνει κανένα ταξί να πάω σπίτι, και τα κλειδιά χαμένα και οι δρόμοι, λέει, είναι γνωστοί αλλά δεν περπατούνται, είναι σαν κλεισμένοι, και ενώ είναι όλοι φίλοι μου, δεν με ακούει κανείς. Τι εφιάλτης.

– «Δεν είναι εφιάλτης», λέει από δίπλα η φίλη μου η Μαργιέττα.

– «Δεν είναι εφιάλτης, αγάπη μου. Είναι η σκληρή πραγματικότης».