ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ελεγεία στο κλίμα του «Επιτάφιου»

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (1896-1972) γεννήθηκε στο Αϊδίνι και ήρθε στην Ελλάδα με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τη διαδρομή τηςΜια ζωή, σαν μυθιστόρημα με έρωτες, θανάτους, εξάρσεις και καημούς κατέγραψε το 2002 ο Γιώργος Τσάμπρας· ενώ τη μορφή της ζωντάνεψε στο βιβλίο τουΌλα είναι ένα ψέμα(Καστανιώτης 2002) ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Με τη μουσική τού Τσιτσάνη κυκλοφόρησαν οι πρώτοι της δίσκοι. Ως προς τον σφετερισμό των πνευματικών της δικαιωμάτων, ο Μάνος Ελευθερίου τονίζει: Το κακό είναι ότι πουλούσε τραγούδια και σε άθλιους στιχουργούς που είχαν μια οικονομική επιφάνεια και καμώνονταν τους σπουδαίους.

Πολύ πριν αναγκασθεί να στραφεί στο τραγούδι, είχε στείλει ποιήματα σε λογοτεχνικά έντυπα. Συγκεκριμένα στο έγκριτο περιοδικό Πνευματική Ζωήτου 1939 δημοσίευσε δύο ελεγεία για τον θάνατο του γιου της: Ενύχτωσε και καρτερώκαι Μονάχα ο Μούργος. Και τα δύο κινούνται στους στέρεους ρυθμούς των δημοτικών τραγουδιών και η ένταση του θρήνου θυμίζει τονΕπιτάφιοτου Γιάννη Ρίτσου.