ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Στον δρόμο που άνοιξε η Σεχραζάντ

Ο Βόσνιος πεζογράφος Ίβο Άντριτς (1892-1975) άνοιξε, το 1961, τον δρόμο για το Νόμπελ στους Βαλκάνιους συγγραφείς. Μαζί με τα πολυδιαβασμένα ιστορικά του μυθιστορήματα κυκλοφορούν και συλλογές με τα διηγήματά του με τελευταία τη Δίψα και άλλες ιστορίες, μτφ. Χρήστος Γκουβής (Καστανιώτης 2009). Υπηρέτησε ως διπλωμάτης προπολεμικά σε ευρωπαϊκές πόλεις και διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών 1939-41 της Νοτιοσλαβίας όπως λεγόταν τότε η Γιουγκοσλαβία.

Το 1958 σε συνέντευξή του μίλησε για τις εικόνες των βιβλίων που ατένιζε παιδί στη βιτρίνα ενός βιβλιοχαρτοπωλείου της πατρίδας του: Διατηρώ την ανάμνησή τους στις πιο κρυφές γωνιές τών για πάντα απραγματοποίητων παιδικών μου επιθυμιών…Βιβλία που η κομψή τους εμφάνιση,οι μυστηριώδεις τίτλοι και η άγνωστη για μένα πλοκή με τραβούσαν ακατανίκητα και φούντωναν μέσα μου έντονους πόθους (περ. Νέα Εστία 1961). Στην τελετή απονομής του Βραβείου περιέγραψε πώς ένας μυθιστοριογράφος αφηγείται στον εαυτό του την προσωπική του ιστορία όπως το παιδί τραγουδάει στο σκοτάδι για να διασκεδάσει τον φόβο του… Θα έλεγε κανείς πως μετά τη θρυλική και αστείρευτη Σεχραζάντ, στόχος της διήγησης είναι να ανατρέψει την αναπότρεπτη καταδίκη του πεπρωμένου και να παρατείνει μια ψευδαίσθηση ζωής και χρόνου.

( Ένας αιώνας Νόμπελ, μτφ. Μαρία Φωστιέρη, Καστανιώτης 1999).