ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΕΥΚΑΣΜΕΝΟΣ

Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι να αποδεχτούμε τον Γκάζι και ιδιαίτερα τον Μιχάλη όχι για τα καλά ελληνικά τους αλλά μέσα στην ετερότητα, τη διαφορά τους, εθνοφυλετική ή όποια άλλη. Να αποδεχτούμε τον Αλβανό σαν Αλβανό, και όχι, όχι μόνο, «ελληνοποιημένο», ούτε σώνει και καλά αφομοιωμένο, που επιπλέον μπορεί να σημαίνει κάποτε και αλλοτριωμένο· να αποδεχτούμε τον μαύρο σαν μαύρο και όχι λευκασμένο, μεταφορικά ή κυριολεκτικά, Μάικλ Τζάκσον λόγου χάρη.

Τώρα ο Μιχάλης, όπως μας τον σύστησε εδώ ο Γκαζμέντ Καπλάνι, δεν είναι σκέτα Μιχάλης. Είναι ο Μιχάλης Αφολαγιάν. Που τον είδαμε στην παράσταση του Ρομπέρτο Τσούκο, να παίρνει και καλές κριτικές. Και πιο πριν, σε παράσταση πάλι του Εθνικού. Ή να διδάσκει κρουστά σε σεμινάρια. Και μέσα στη σεζόν θα τον ξαναδούμε, σε άλλη παράσταση.

Όμως, μετά την παράσταση, έξω στο δρόμο, ο Μιχάλης Αφολαγιάν θα είναι πάλι σκέτα Μιχάλης. Και ούτε καν. Θα είναι ίδιος με Αλή, με Αχμέτ κτλ. Το θέμα είναι να γίνει αποδεκτός ακριβώς σαν πιθανός Αλή, Αχμέτ κτλ. Όπως ακριβώς και ένας οποιοσδήποτε άλλος, με όνομα και επώνυμο πλην λευκός, στο δρόμο είναι σκέτα Γιάννης, Γιώργος ή Μανόλης.