Αφηγηματικές γέφυρες

Ο μάστορας Φέιμπερ, επιλέγοντας μια εποχή- τη βικτωριανή- και γράφοντας από μια σημερινή γωνιά, ρίχνει μια αφηγηματική γέφυρα στο παρελθόν και στο σήμερα, στον έρωτα, στη διαστροφή και στη ματαιότητα των παθών. Τα χάσματα χρόνου ανάμεσα στις ιστορίες εντείνουν τα κενά της μνήμης και τη δυσκολία να ολοκληρώσει κανείς μια ιστορία, ένα έπος, ακόμη και το γενεαλογικό του δέντρο. Η παλαιότερη λογοτεχνία επινοούσε τέτοιες συνεκτικές δομές, η σύγχρονη τις ξαναγράφει ή μάλλον τείνει να τις ξεγράψει. Πάντως δεν χρειάζεται να έχετε διαβάσει από πριν το μυθιστόρημα του Φέιμπερ για να βυθιστείτε σ΄ αυτές τις ιστορίες. Αρκεστείτε στη μοναξιά και στην ημι-αυτονομία τους. Όσο για τη Σούγκαρ για άλλη μια φορά θα αφήσει παραπονεμένους τους αναγνώστες, καθώς δεν τους δίνεται μια σαφής απάντηση. Θα επανεμφανιστεί σε ένα επόμενο βιβλίο του Μισέλ Φέιμπερ; Ή μήπως ο συγγραφέας τη μετακινεί στο ίδιο απροσδιόριστο μεταίχμιο, μαζί με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους, που δεν είχαν την τύχη να βρεθούν ήρωες ενός μυθιστορήματος;