«Να κάαααθεσαι»

Με τις ίδιες ακριβώς πύλες εισόδου εισβάλλει και ο αναγνώστης και ο θεατής στα κείμενα και στα παραστατικά γεγονότα. Αλλά και ο ακροατής της μουσικής κρατάει στη μνήμη μια λιτή αλλά ευρηματική μελωδία που συχνά τον τυραννάει και τον ακολουθεί. Όπως η φιγούρα του Σαρλώ, του Μπάστερ Κήτον, του Λιγνού, του Τατί, του Ηλιόπουλου στον «Δράκο», του Μακρή, της Βασιλειάδου, του Βέγγου, ενώ έχει σβήσει το τοπίο, τα γεγονότα και οι σχέσεις των υποθέσεων.

Αυτό σημαίνει πως ο δημιουργός από αυτό το κλειδί ξεκίνησε, αυτός ήταν ο πυρήνας του και γι΄ αυτό είναι τόσο ανθεκτικός, έμμονος και κυριαρχικός.

Το «να κάαααθεσαι» του Φωτόπουλου, το «Φάτε, φάτε» του Αυλωνίτη, το «καλοί μου άνθρωποι» του Βέγγου, το «Αμ πώς» του Χατζηχρήστου αρκούν για να χαρακτηρίσουν μιαν εποχή, ένα ήθος και μια νοοτροπία.

Όσο πιο δυνατό είναι το σχήμα, η λέξη, η χειρονομία, τόσο πιο άμεσα επιβάλλονται στον «αναγνώστη» και αποκρυπτογράφο του σήματος.