«Στα μαγικά του έρωτα»

Η κ. Αλεξάνδρα Μπουτοπούλου γράφει για την παράσταση «Τα μαγικά του έρωτα»:

«”Τα μαγικά του έρωτα” είναι ένα έργο βασισμένο στο Άσμα Ασμάτων, με την ονειρική μετάφραση του Λευτέρη Παπαδόπουλου και τη μεθυστική μουσική του Μάριου Στρόφαλη. Μια θεατρική προσαρμογή σε μιούζικαλ με την υπογραφή της Ράιας Μουζενίδου, η οποία κατά τη διάρκεια της παράστασης στέκεται στον πάνω όροφο του θεάτρου και παρακολουθεί, αγγίζοντας την κουπαστή σαν μπαλαρίνα που έχει σταθεί στις πουέντ της, έτοιμη όμως ανά πάσα στιγμή να τις πετάξει μακριά και να χορέψει στο κέντρο της σκηνής ξυπόλητη. Δεν είναι παρά μόλις ένα λεπτό μετά το τέλος της παράστασης που το κάνει κι αυτό, με ένα κοριτσίστικο βλέμμα και ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο. Αλλά αυτά γίνονται μια ώρα και ένα τέταρτο αργότερα. Προς το παρόν τα όργανα κουρδίζουν…

Χαμηλωμένα φώτα και από την πρώτη στιγμή το μουσικό στοιχείο είναι έντονα επιβλητικό, με έναν τέτοιο τρόπο όμως που δεν στο φωνάζει, απλώς σου το δηλώνει. Είναι εκεί, σε συνοδεύει, παράλληλα όμως σε οδηγεί, σε συγκινεί και σου θυμίζει πως η μουσική είναι πραγματικά η τροφή της αγάπης, αν καταφέρεις να ανοίξεις τα μάτια για να κατανοήσεις το μεγαλείο της. Νιώθεις πως κάθε φράση έχει γραφτεί για να έχει τη δική της μελωδία, περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο τραγούδι και το επόμενο τραγούδι, αναρωτιέσαι τι θα συμβεί στο άμεσο μουσικό μέλλον και δεν υπάρχει περίπτωση να μη σιγοτραγουδήσεις τα λόγια, καθώς οι τρεις πρωταγωνιστές στροβιλίζονται στη σκηνή.

Τα τραγούδια της παράστασης γράφτηκαν γι΄ αυτήν την υπέροχη ποίηση, που ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει καταφέρει να βάλει μέσα και έξω από τον κόσμο μας. Αν ακούσει κανείς προσεκτικά, η δύναμη του κειμένου παραμένει αναλλοίωτη, πιστή στην πηγή της ιστορίας του κόσμου. Όμως αν αφήσει τον εαυτό του να τον οδηγήσουν όλες οι εικόνες που δημιουργεί η παράσταση και χαθεί μέσα στις σκέψεις, τότε θα νιώσει πως πολλές λέξεις δεν ανήκουν εδώ. Έρχονται από μακριά, εκφράζουν τα βαθύτερα συναισθήματά μας που πολλές φορές δεν βρίσκουμε τα λόγια, ανεβαίνουν με τρελούς ρυθμούς τη σκάλα της φαντασίας μας και επιστρέφουν για να κάνουν τις σκέψεις μας εικόνες.

Παρακολουθώ την παράσταση και το μυαλό μου χάνεται μέσα σ΄ αυτές τις σκέψεις. Πιάνω τον εαυτό μου να παρασύρεται από τη μουσική, κάποιες στιγμές ακούω τα λόγια και δεν συνειδητοποιώ ότι είμαι στο θέατρο, απλώς έχω την αίσθηση ότι η φαντασία μου οργιάζει και ακούω τη συνείδησή μου να μου μιλάει. Ή μάλλον, να μου τραγουδάει.

Κορύφωση του τραγουδιού, τέλεια πτώση και… χειροκρότημα. Σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι. Μέσα σε μια γενικότερη κακοφωνία, η τελευταία μία ώρα με κάνει να βλέπω πιο ωραίες εικόνες. Το τελευταίο τέταρτο δε, με βρίσκει να τραγουδάω. Μες στο μεθύσι του έρωτα, αφήστε με, αφήστε με να μείνω… Κι ας κυματίζει πάνω μου αιώνια η αγάπη».