ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ

Ο Γ.Κ. Κατσίμπαλης κινούσε μέχρι και τα νήματα των υπηρεσιακών μετακινήσεων του διπλωμάτη Σεφέρη. Εδώ οι δύο «σιαμαίοι αδελφοί» μαζί με τον Πάτρικ Λη Φέρμορ
«Στην έως σήμερα πολλαπλώς γνωστή και σχολιασμένη ζωή του Σεφέρη, πιθανόν να μην προσθέτει ιδιαιτέρως άγνωστα στοιχεία η αλληλογραφία», παρατηρεί εύστοχα ο επιμελητής της Δ. Δασκαλόπουλος. Πράγματι, ίσως η κύρια αξία της έγκειται στο ότι, χάρη στην ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη των δύο επιστολογράφων, προβάλλονται καθαρά οι αιχμές και οι εντάσεις της λογοτεχνικής συντεχνίας και φωτίζονται ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της λειτουργίας της. Δύο μόνο παραδείγματα. Η αλληλογραφία Κατσίμπαλη- Σεφέρη δείχνει ότι η σχέση τους με τον Κ.Θ. Δημαρά κάθε άλλο παρά ήταν αρμονική, εξαιτίας των επιφυλάξεων του ιστορικού για τη σεφερική ποίηση, από την εποχή του μεσοπολέμου μέχρι τη στιγμή που ο Δημαράς εξέδωσε την Ιστορία του της νεοελληνικής λογοτεχνίας (1948-1949). Αλλά ακόμα και το 1955, όταν ο Δημαράς ακούει από τον Κατσίμπαλη να του διαβάζει το σεφερικό ποίημα «Ελένη», το χαρακτηρίζει «κύριον άρθρον εφημερίδας» (επ. 366). Το δεύτερο παράδειγμα αφορά στην επί μα κρόν προβληματική σχέση των δύο φίλων με τον Οδυσσέα Ελύτη. Η καχύποπτη και απαξιωτική στάση των επιστολογράφων έναντι του Ελύτη κορυφώνεται το 1951, όταν, για αδιευκρίνιστους λόγους, ο Κατσίμπαλης τον αποκαλεί «ανεκδιήγητο» (επ. 252), ο μετριοπαθής Σεφέρης αναφέρεται σε «μεγάλο νευρικό κλονισμό [του Ελύτη]» (επ. 254) και τον θεωρεί «ακαταλόγιστο» (επ. 278) και η πλέον ενοχλημένη Μαρώ τον χαρακτηρίζει «ψεύτη και σκατάνθρωπο» (επ.

256). Επίσης το 1961, εξαιτίας της ενθουσιώδους κριτικής υποδοχής του Άξιον Εστί, ο Κατσίμπαλης σε αρκετές επιστολές του ξεσπά εναντίον και του ποιήματος και του δημιουργού του με φράσεις όπως: «Είναι η αποθέωση της ψευτιάς, της επιτήδευσης και της εκζήτησης!» (επ. 426). Ο εχέφρων Σεφέρης αφήνει το ζήτημα εντελώς ασχολίαστο, ώστε να υποθέτουμε ότι μάλλον συμφωνεί με τον «αρχηγό».