Ποιος φοβάται τον Μπράιαν Κλαφ;

Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΥ
ΜΕ ΤΗΝ ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ
ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΠΑΝΩΚΑΤΩ
ΣΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΗΘΗ
ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ, ΕΜΠΝΕΕΙ ΤΟΝ ΣΤΥΛΙΣΤΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΙΔΟΥ. ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΕΝΑ ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΕΙΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΑ ΧΑΜΕΝΟΥ ΚΟΟΥΤΣ
Έκανε πολύ καλά ο Ντέιβιντ Πις που εγκατέλειψε στη σωστή ηλικία την Αγγλία. Εκεί γύρω στα τριάντα, ό,τι είχε να πάρει από το φόντο της χώρας του το είχε ήδη πάρει. Τώρα, από το μακρινό Τόκιο γράφει απερίσπαστος και κάτω από συνθήκες ασφάλειας τα βιβλιαράκια του, τα οποία πέφτουν σαν βόμβες λάμψης και κρότου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όχι, ο Ντέιβιντ Πις δεν θέλει να σκοτώσει τα φαντάσματά του. Ίσα- ίσα που τα επιστρέφει ποιητικά ενδυναμωμένα και δραστήρια μήπως και καταλάβει κανείς τι πάει να πει ειρηνική συνύπαρξη με τους δαίμονές μας.

Ένας τέτοιος VΙΡ δαίμονας είναι και ο προπονητής Μπράιαν Κλαφ, του οποίου ο μύθος είναι ακόμη ενεργός και πέραν της ποδοσφαιρομάνας Αγγλίας. Εάν δεν είστε βαριά κολλημένος με την μπάλα, μη διανοηθείτε να πληκτρολογήσετε το όνομά του στο Google. Οι πληροφορίες, τα αφιερώματα, τα βιβλία και οι φωτογραφίες του θα γονατίσουν τον υπολογιστή σας, ενδεχομένως δε και την αίσθηση του μέτρου, αφού ο μπρούντζινος ανδριάντας του Κλαφ αποτελεί εδώ και δυόμισι μήνες το υπ΄ αριθμόν 1 αξιοθέατο της Νότιγχαμ, της πόλης που χάρη στο μαγικό κοουτσάρισμα του Κλάφι είδε την ομάδα της να ξεκολλάει από τη Β΄ Κατηγορία, να γίνεται πρωταθλήτρια Αγγλίας και να κερδίζει δυο ευρωπαϊκά κύπελλα στη σειρά. Για έναν συγγραφέα σαν τον Ντέιβιντ Πις όμως, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στα καλά χρόνια αλλά μάλλον στις σαράντα τρεις πιο ζόρικες ημέρες από τη ζωή του ήρωά του. Τότε που από μια παραξενιά της τύχης βρέθηκε στον πάγκο της πρωταθλήτριας Λιντς Γιουνάιτεντ, της ομάδας που μισούσε περισσότερο και από τις αμαρτίες του…

Για τον Μπράιαν Κλαφ η θέση του προπονητή στην πρωταθλήτρια Αγγλίας δεν ήταν μια απλή επαγγελματική πρόκληση αλλά θέμα ζωής και θανάτου. Ένα ύπουλο μαρκάρισμα του είχε δώσει τα πόδια στο χέρι και τον είχε βγάλει, νεώτατο τότε σκόρερ, εκτός μάχης. Έκτοτε η προπονητική έγινε γι΄ αυτόν η απόλυτη εκδίκηση. Ήδη είχε περάσει μια μεγάλη και επιτυχημένη θητεία στο τιμόνι της Ντέρμπι Κάουντι μισώντας τα χούγια της Λιντς, της πιο «βρώμικης» ομάδας του πρωταθλήματος, ενώ και μόνον στην ιδέα ότι το νέο του πόστο θα ήταν στοιχειωμένο από τις δάφνες και το authority του προκατόχου του τον έκανε να βγάζει φλύκταινες. Έτσι, ενώ με το ένα χέρι έχτιζε τις νέες προοπτικές της νέας του ομάδας, με το άλλο αφάνιζε οτιδήποτε στήριζε τον μύθο της. Αφού διέλυσε με μια βαριοπούλα το γραφείο του προηγούμενου προπονητή, στη συνέχεια έσπασε τον τσαμπουκά των παικτών αγοράζοντας νέους παίκτες που δεν τους ήξερε ούτε η μάνα τους. Το χτύπημα στις τσέπες των παραγόντων και στις φιλοδοξίες των παλιών άσων ήταν συντριπτικό. Όμως για τον κοσμοκαλόγερο της μπάλας Μπράιαν Κλαφ, το θέμα ήταν το ρίσκο και οι κανόνες του παιχνιδιού. Οι θεατρινίστικες πτώσεις, το βρώμικο παιχνίδι, τα ψεύτικα πέναλτι, η μπάλα ως μπίζνα και το σταριλίκι των παικτών τον έκαναν έξαλλο. Μέσα από τις υψηλής θεαματικότητας τηλεοπτικές εκπομπές του ξεφώνιζε τις προλήψεις που συνοδεύουν το ποδόσφαιρο, τη θρησκοληψία των παραγόντων του και την προσκόλλησή τους στη συντηρητική πολιτική παράταξη. Ναι, ο Μπράιαν Κλαφ ήταν φίλος του Εργατικού Κόμματος και εχθρός της σωματικής και πνευματικής οκνηρίας.

David Ρeace

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΟΜΑΔΑ

ΜΤΦ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΚΔ. ΤΟΠΟΣ, 2009, ΣΕΛ. 488