«Κάλλιο κακός συγγραφέας, παρά καθόλου»

«Προτιμούσα να είμαι κακός συγγραφέας παρά να μην είμαι καθόλου συγγραφέας. Και θεωρούσα πάντα το γράψιμο επάγγελμα. Είμαι συγγραφέας όπως άλλοι είναι οδοντίατροι ή χρηματιστές», έλεγε σε μια συνέντευξή του ο Τζον Απντάικ.

Από τους κορυφαίους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, συνομήλικος σχεδόν του Φίλιπ Ροθ, ο Απντάικ πέθανε προχθές το βράδυ, στα 76 του, από καρκίνο του πνεύμονα. Στα 31 του είχε ήδη κερδίσει το Νational Award για τον «Κένταυρο». Με αυτοσαρκαστικό μα και κυνικό τόνο είπε κάποτε γι΄ αυτό: «Λυπάμαι κάπως που στη ζωή μου δεν υπέφερα περισσότερο, γιατί τα βιβλία μου θα ήταν πιο ενδιαφέροντα. Από την άλλη μεριά, αν δεν είχα επιτυχία πολύ νέος, δεν θα την είχα ποτέ και καθόλου.

Αυτό ήταν άλλωστε που ήθελα. Να είμαι από αυτούς που γράφουν μικροπράγματα με τα οποία μπορούν και κερδίζουν τα προς το ζην. Ήταν το όνειρό μου, δεν μπορώ λοιπόν να λυπάμαι που πραγματοποιήθηκε τόσο γρήγορα». Δυνατός μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος, επίσης ποιητής και κριτικός (στο περιοδικό «Νew Yorker») ο Τζον Απντάικ έγραψε δεκάδες βιβλία και έγινε ο χρονογράφος της λευκής μεσαίας τάξης στις ΗΠΑ, παρατηρητής της λεπτομέρειας και «ποιητής της καθημερινότητας», όπως χαρακτηρίστηκε. «Ένας συγγραφέας», είχε πει, «πρέπει πάνω από όλα να ενδιαφέρεται για τον μικρόκοσμο που φτιάχνει μυρμηγκοφωλιές κάτω από την πόλη». Η τετραλογία του «Λαγού»άρχισε το 1960 με το «Τρέχα Λαγέ» (Εκδόσεις Οδυσσέας) και ολοκληρώθηκε το 1991 (τελευταία τα βιβλία του κυκλοφορούν από τον Καστανιώτη)- του χάρισε δύο Πούλιτζερ ενώ οι «Μάγισσες του Ίστγουικ» του άνοιξαν την πόρτα του κινηματογράφου. Μερικά από τα τελευταία του έργα αμφισβητήθηκαν, σαν να είχε χάσει το χιούμορ που τον διέκρινε άλλοτε, η θέση του όμως στην παγκόσμια λογοτεχνία θεωρείται αδιαμφισβήτητη.