O συνάδελφος, μα και ποιητής, Αντώνης Ζαχαρόπουλος έχει γράψει ένα ποίημα, που μου αρέσει πολύ. Το ποίημα αναφέρεται σε κάποιον άνθρωπο που είχε πεθάνει και οι δικοί του ετοιμάζονταν να τον κηδέψουν. Αυτός, όμως, αρνιόταν να μπει στο φέρετρό του! Και τα παρακάλια και οι νουθεσίες των συγγενών του «τον άφηναν ασυγκίνητο». «Ήταν, κατά τη γνώμη του αστυνόμου, ατίθασον στοιχείον, ξενοκίνητον»!
Αρκετές φορές αναρωτιέμαι μήπως κι εγώ είμαι «ατίθασον στοιχείον, ξενοκίνητον». Διότι όποτε γίνεται καμιά ληστεία τράπεζας χωρίς πιστολιές, σκοτωμούς και τραυματισμούς, είμαι με το μέρος των… ληστών! Δεν θέλω να τους πιάσουν! Γι΄ αυτό κι έχω γράψει με τον Νικολόπουλο, για τη Χαρούλα Αλεξίου, ένα τραγούδι, που λέει «χωματένιοι δρόμοι/ κλέφτες κι αστυνόμοι/ κι ήσουν πάντα ο “κλέφτης”/ μάτια μου»…
Ρώτησα κάποτε τον Ζυλ Ντασσέν: «Σ΄ αυτή την υπέροχη ταινία σου, το “Ριφιφί”, οι τύποι που κάνουν την αριστοτεχνική ληστεία του κοσμηματοπωλείου δεν καταφέρνουν να χαρούν τα κλοπιμαία: άλλοι συλλαμβάνονται και ο αρχηγός τους σκοτώνεται. Δεν θα ήταν πιο ωραίο, ύστερα από τόση προσπάθεια, να γλίτωνε ένας, έστω, για να πουλήσει τα κοσμήματα και να γίνει βαθύπλουτος;».
Ο Ντασσέν με κείνο το τρυφερό και έξυπνο βλέμμα, που τον χαρακτήριζε, μου είπε χαμογελώντας: «Οι κακές πράξεις, στον κόσμο μας, πρέπει να τιμωρούνται. Και η ληστεία είναι μια πολύ κακή πράξη. Το να ληστεύεις μια τράπεζα, είναι αίσχος. Το να ληστεύουν τους πελάτες τους οι τράπεζες, είναι πολύ σωστό. Είναι μέσα στο σύστημα. Σκέφτεσαι τι θα λέγανε αν το σενάριό μου είχε τη δική σου κατάληξη; “Ο Ντασσέν δεν καταδικάζει τη ληστεία” και διάφορα τέτοια. Και το χειρότερο: “Ο Ντασσέν σπρώχνει τους νέους στο έγκλημα”.
Ενώ τώρα θριαμβεύουν το δίκαιο και η ηθική…».
Δεν θυμάμαι καμιά ταινία που να είχε «ευτυχές τέλος» για τους διάφορους παράνομους της κοινωνίας μας. Την τελευταία στιγμή, κάτι συμβαίνει και η έννομη τάξη κάνει ματ στους ληστές. Ο Δανίκας, που ξέρει πολύ περισσότερα πράγματα από μένα σ΄ αυτό τον τομέα, μου λέει ότι είναι ζήτημα δύο στις εκατό ταινίες να έχουν φινάλε με νίκη του «κακού ληστή» επί της «καλής τράπεζας»…
Εκείνο που με εντυπωσιάζει, πάντως, σε κάθε αναίμακτη ληστεία και σε κάθε κομπίνα, γενικώς, είναι η εξυπνάδα, η εφευρετικότητα των δραστών. Πριν από λίγες μέρες διάβαζα ότι μια σπείρα Ελλήνων κακοποιών είχε… ιδρύσει στα Τίρανα ένα… ελληνικό προξενείο, που προμήθευε με πλαστές βίζες όσους ήθελαν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα και δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα. Για κάθε βίζα η συμμορία εισέπραττε 3.000 ευρώ. Ίσαμε τώρα, είχαν εκδοθεί παραπάνω από διακόσιες «πέτσινες» βίζες! Το «προξενείο», δηλαδή, είχε εισπράξει 600 χιλιάρικα! Δεν είναι και λίγα…
ΜΑΤΙΕΣ «Προξενείο»…
Σχόλια
