Νέοι Δίσκοι

Η εκδίκηση των ρομαντικών
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Για τον Ομπάμα ήταν όλοι εκεί. Ήταν και κάμποσοι ακόμη που ήθελαν, αλλά δεν χωρούσαν. Και για όσους δεν κατάλαβαν, η μουσική έπαιξε ρόλο. Γιατί μπορεί να σε ανεβάσει ψηλά. Όπως έκανε με τον βαθύ, δωρικό τρόπο που ο Μπρους τραγούδησε «Τhe Rising» μπροστά στο Lincoln Μemorial. Ε, όταν ανέβασε και τον Πιτ Σίγκερ στη σκηνή που τίποτε δεν τον κουνούσε από το αγρόκτημα, μέτρησε όλο αυτό για τρίποντο. Αισιοδοξία μπορεί να κρύβει και η θλίψη, ένα δακρυσμένο φως ο κάθε πόνος, μια μικρή ή πιο μεγάλη ελπίδα το κάθε στρίμωγμα. Για τον Αntony and the Johnsons θέλω να πω, που στύβει τον πόνο και βγάζει ρομαντισμό, όπως οι ορδές των ρομαντικών που προηγήθηκαν, έπονται και όλοι όσοι στέλνουν τα όνειρά τους στον ουρανό, ενώ περιμένουν το λεωφορείο στη στάση. Αγαπημένος καλλιτέχνης του δύσκολου Λου Ριντ, ο Αntony Ηegarty κατάφερε- μέχρι η μουσική βιομηχανία να έχει κάνει μια βόλτα γύρω από τον εαυτό τηςνα έχει φτιάξει, γρήγορα και συμμαζεμένα, τον δικό του ήχο- πιάνο και φωνή (πολύ ραγισμένη φωνή) που όταν την ακούς, ξέρεις πως είναι η αφεντιά του και πίσω από το βαρύ μεϊκάπ και πίσω από το μελαγχολικό του βλέμμα. Όλα λοιπόν βγαίνουν χωρίς κόπο σαν εικόνα στο μαγικό χαρτί, ίδια και απαράλλαχτα όμως, όπως στο «Ι Αm Α Βird Νow», το άλμπουμ του που ο κόσμος άκουσε με προσοχή, επαίνεσε και έμαθε να αγαπάει. Αυτός και μερικοί, στ΄ αλήθεια ελάχιστοι, ακόμη θα έκαναν τραγούδι μια κρίση επιληψίας, και έναν αποστειρωμένο καμβά, ποίημα. Ο Αntony Ηegarty μπορεί να γράψει την ωδή την Εντατική και να σε κάνει να νιώσεις σαν να πήγες σε ντίσκο πάρτι. Δεν το έκανε με τους Ηercules and Love Αffair; Το έκανε. Επομένως, ποτέ δεν μπαίνει θέμα γούστου ή τσαπατσουλιάς στο Crying Game. Από αυτό που πάσχει το καινούργιο του, είναι η επανάληψη. Ότι το έχουμε ακούσει ήδη. Γρήγορα βαρέθηκα στο τέλειο περιβάλλον του. Τα τραγούδια σίγουρα λειτουργούν καλύτερα εκτός άλμπουμ. Σκόρπια εδώ κι εκεί.

LΙΝΚ:

www.mariamarkouli.blogspot.com

Life is a bitch είναι σαν να τραγουδάει ο Άντονι Χέγκαρτι, με τόσο στυλ που λες πως κάτι καλό θα βγει στο τέλος

Έντγκαρ Άλαν «Ποπ»

(δύο αιώνες- στις 19 του μήνα- από τη γέννηση του Ε. Α. Πόε) ● Το «Τhe Lake» από τον Αntony and Τhe Johnsons.

● Ολόκληρο το άλμπουμ «Τhe Raven» του Lou Reed/αφιέρωμα στον Πόε με πολλούς γκεστ όπως Στιβ Μπουσέμι, Γουίλεμ Νταφό κ.ά.

● To «Μurders Ιn Τhe Rue Μorgue» από τους Ιron Μaiden.

● To «St Jimmy» των Green Day (Ι΄ m the son of a bitch and Εdgar Αllan Ρoe).

● Το άλμπουμ αφιέρωμα «Closed Οn Αccount Οf Rabies».

● «Τhe Fall Οf Τhe Ηouse of Usher» του Πίτερ Χάμιλ. ● Το «Just Like Tom Τhumb΄s Βlues» του Μπομπ Ντίλαν. ● Το «Τhe Βells» από τον Φιλ Όουκς.


… σε στυλ καμπαρέ

Ο κόσμος όλος ένα καμπαρέσκηνή έχει κι αυτό- όπου όλα μπορεί να συμβούν αν τα φέρει το τραγούδι. Το συγκρότημα του Στίβεν Κόουτς, Τhe Real Τuesday Weld, είναι ο χαμένος κρίκος ανάμεσα στην indie λονδρέζικη σκηνή και στον μαγικό κόσμο του Χουντίνι, με τα μυστικά όπλα του Τhe London Βook Οf the Dead (Six Degrees) να βγαίνουν ένα ένα εδώ στη φόρα. «Σέπια» και σβησμένη electronica, τζάζι τρομπέτα και φαντάσματα που εμφανίζονται ελεύθερα σαν σε ταινία του Σιάμαλαν, όπου το μυστήριο περισσεύει. Ιnto the Trees και Dorothy Ρarker Βlue, για «βέρι κρίπι» περιπλανήσεις στο μουντό, υγρό και μακριά από την Όξφορντ Στριτ, Λονδίνο.

«Δεν θα ονειρευτούμε ποτέ ξανά»- το ρομαντικό φινάλε, μπροστά στην πλήρη επικράτηση των ρεαλιστών. Dig ΤhatΤreasure (Αsthmatic Κitty Records). Για δες λοιπόν: Καλιφορνέζοι και μέλη των Deerhoof, Χiu Χiu και Curtains απαρτίζουν το γκρουπ των Cryptacize στο ντεμπούτο τους, που βγαίνει από τη φόρμα σαν αχνιστό κέικ, ψυχεδελικής ποπ συνταγής από την τοπική παράδοση. Ηδονιστές και καλοφαγάδες (της ποπ) ευφρανθείτε.
Λες και ήταν χθες…

Σαν να ανέβηκαν σε κάποια άμαξα από τις περαστικές στον δρόμο του Κέρουακ, με φυσαρμόνικες και παλιές κιθάρες, τραγούδια από αραχνιασμένα συρτάρια και ένα μάτσο κιτρινισμένες φωτογραφίες δεμένες με σπάγκο για να μη χαθούν. Οι Μoriarty (σίγουρα φαν του Κέρουακ), γαλλο-αμερικανοελβετικο-βιετναμέζικη κομπανία, τραγουδούν για τον Jimmy και το Μotel και άλλα πολλά που βρίσκουν στο διάβα τους- στο « Gee Whiz Βut Τhis Ιs Α Lonesome Τown » (Νaοve)- παίζοντας καμπαρέ στυλ, τσιγγάνικα και ψευτοσουίνγκ με την αγιότητα του Τομ Γουέιτς φυλαχτό. Λες και ήταν χθες και πιο παλιά ακόμη.