Ένας μαύρος στον Λευκό και στην Ελλάδα μαύρα

Oρκίστηκε λοιπόν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και που δυστυχώς είναι και πλανητάρχης. Το δυστυχώς δεν είναι για τον συγκεκριμένο πρόεδρο, κάθε άλλο, αλλά για τη δυστυχία να ψηφίζουν άλλοι για την τύχη τη δικιά σου. Όμως αυτό το ΄χουμε συνηθίσει. Όπως και τόσα άλλα, το θεωρούμε δεδομένο. Όπως επίσης είναι δεδομένο ότι αν δεν λέγεσαι Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης δεν σε βλέπω για πρωθυπουργό της Ελλάδας. Όπως ότι ή σοσιαλιστής είσαι, ή συντηρητικός, ή αριστερός, έτσι και γίνεις εξουσία (λέμε τώρα, μη το δένουμε και σε ψιλό μαντίλι), αν δεν είσαι με το Κεφάλαιο αγκαλιά και πλάι πλάι μαύρο (δεν αναφέρομαι στον Ομπάμα), φίδι που σ΄ έφαγε. Όπως αν δεν λαδώσεις, δεν θα φας. Χωρίς φακελάκι δεν μπαίνεις χειρουργείο. Όπως άλλα δηλώνεις άλλα πληρώνεις, άλλη η αντικειμενική αξία άλλη η υποκειμενική (προσπάθησαν να το εξηγήσουν σε μια Ελληνίδα που διαπρέπει στο εξωτερικό κι αυτή επέμενε ως Ευρωπαία πολίτης «Όχι, θέλω να πληρώσω την Εφορία βάσει της πραγματικής αξίας γιατί φοβάμαι ότι θα το ανακαλύψει μετά ο έφορος και θα… ca m΄ embete». «Τι καμανμπέτ, κυρά μου, πες “μπελάδες” που κάνει και πιο τούρκικο», «Άπαπα, δεν το υπογράφω το παράνομο». «Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, βρε έτσι γίνεται εδώ, το ξέρει η Εφορία», αδύνατον να το καταλάβει η πολιτισμένη τι της λέγανε οι εκπολιτισμένοι. «Θέλετε να πείτε ότι γίνεται με την ενοχή του κράτους»; «Όχι ενοχή. Ανοχή. Να ξέρουμε και να μιλάμε, μη ξεχάσουμε και τα ελληνικά». «Όχι, εγώ λέω να τα ξεχάσουμε τα ελληνικά κόλπα και να…»… Τελικά το σπίτι δεν το πήρε η γυναίκα). Ένα άλλο δεδομένο της νεοελληνικής κοινωνίας(;) είναι η πλήρης ελευθερία στην απόκτηση διπλώματος οδήγησης. Μπορεί όποιος θέλει οποιαδήποτε στιγμή να πληρώσει το αντίτιμο, να το βάλει στην κωλότσεπη κι όποιον πάρει ο Χάρος. Γι΄ αυτό και στην Ελλάδα παίρνει πολλούς ο Χάρος στους δρόμους.

Πολύ ωραίο επίσης έθιμο είναι να αποχωρεί η κυβέρνηση από τη Βουλή την ώρα της ψηφοφορίας κι ενώ έχει την πλειοψηφία.

Εκείνο όμως που αξίζει ειδικής παρατήρησης είναι η δίψα και η ανάγκη σχεδόν του συνόλου (ιδιαιτεροτήτων) του απλού και τίμιου ελληνικού λαού για θαυμασμό και θεοποίηση. Μόνο που κι εδώ αυτό το κόσμημα παγκόσμιας κοινότητος (πάντα για τους Νεοέλληνες μιλάμε, για να μην ξεχνιόμαστε) πρωτοτυπούμε. Εμείς εδώ δεν θαυμάζουμε για να θαυμάζουμε αλλά, αντιθέτως, για να ΄χουμε τη λυσσαλέα χαρά να δούμε το ίνδαλμα την ώρα που θα το ρίξουμε στον γκρεμό και μετά οι χαρές, τα πανηγύρια, το δημόσιο λιντσάρισμα. Αυτό δε το «διαπόμπευση» κι «Ανάποδα της πίστεως καβάλα στο γαϊδούρι», κρατάει απ΄ τους παλιούς χρόνους, απ΄ την κατοχή συγκεκριμένα. Τη ρωμαϊκή κατοχή. Ξέρετε Κολοσσαία, Ιπποδρόμια, η Στάση του Νίκα. Τότε που δεν λεγόμεθα Έλληνες απηγορεύετο διά θανάτου και μας φωνάζανε κι εμάς τους ιθαγενείς εδώ, Ρωμαίους. Ρωμαίους- Ρωμιούς, και την Ελλάδα- Ρωμιοσύνη, που τότε ήτανε… «τη Ρωμιοσύνη να την κλαις», αλλά ευτυχώς εκεί που πάει να σβήσει «ΝΑΤΟ πετιέται, ΝΑΤΟ πετιέται» και τα λοιπά, και τα λοιπά, και πολλές συναυλίες στο Ηρώδειο ζωή να ΄χουμε. Μετά δε, κατά το χίλια οκτακόσια κάτι, όλοι αυτή την κατοχή την ονομάσανε «Βυζάντιο», έτσι ξαφνικά την θυμηθήκανε την αναβάπτιση, όπου και μ΄ αυτό το όνομα είδα μια έκθεση τον περασμένο μήνα στη Royal Αcademy of Αrts του Λονδίνου, σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω δει στη ζωή μου, αλλά αρκετά στριμωγμένα και με παντελή απουσία των θησαυρών του Αγίου Όρους (μέχρι απ΄ το Σινά είχε ασύλληπτης αξίας εικόνες), διότι το δικό μας Άγιον Όρος εκτός που έχει την αποκλειστική αντιπροσωπεία του Βυζαντίου επί της Γης, εκείνο τον καιρό έκανε real estate και είχε τα πάρε δώσε με τις off shores και άλλες πνευματικές ανατάσεις…

Όμως αυτή τη στιγμή ορκίζεται πλανητάρχης ο Ομπάμα. Οι ελπίδες όλων μας δεν ξέρω αν πραγματοποιηθούν, αλλά τουλάχιστον ας αργήσουν να διαψευσθούν. Έτσι, βρε παιδί μου, για μιαν ανάσα. Μια βαθιά ανάσα, κι ύστερα άντε πάλι στο υπόγειο της Ιστορίας. Αντέχουμε.