Ένας νέος λόγος βγήκε από παντού

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των γεγονότων του περασμένου μήνα είναι πόσο ξεπέρασαν όσους έσπευσαν να τα κατανοήσουν (ή να τα καταδικάσουν) με παραδοσιακούς χειραφετητικούς όρους· και πόσο μεγάλες, δημιουργικές, καινούργιες συζητήσεις δημιούργησαν. Γι΄ αυτό είναι μάλλον λάθος να μιλάμε για «επανάσταση των δεκαεξάρηδων»· ή για «εξέγερση της ελληνικής νεολαίας». Όλη αυτή η συζήτηση «για τους νέους» προϋποθέτει πρώτον ότι αυτοί είναι ενιαίο σώμα, και δεύτερον ότι κάποιοι «μεγαλύτεροι» πρέπει αφενός να τους διαφωτίσουν εκεί που κάνουν λάθος και αφετέρου να πάρουν τα μηνύματα από την εξέγερσή τους. Αν είχε όμως ένα χαρακτηριστικό στοιχείο ο περασμένος Δεκέμβρης, ήταν ότι υπονόμευσε τις κατηγορίες του «δράστη» και του «θεατή». Ένας νέος λόγος που αν και ανακόλουθος και κάπως ευρετικός, βγήκε ξαφνικά από παντού, όχι μόνο στα συνθήματα και τους δρόμους αλλά στο Ίντερνετ και τις τάξεις, στα θέατρα και τα αμφιθέατρα, στις σελίδες του Τύπου, κάποτε και στην τηλεόραση. Αυτή τη διαπίστωση αφήνουν πίσω τα γεγονότα ως παρακαταθήκη: ότι δεν υπάρχει μια μάζα παθητικών θεατών που χρειάζεται να αφυπνιστεί πολιτικά από κάποιους «που ξέρουν»· ότι όλοι οι θεατές, αντί για παθητικοί αποδέκτες, είναι δυνάμει συμμέτοχοι, και το ξέρουν.

Jacques Ranci re

LE SΡΕCΤΑΤΕUR ΜΑΝCΙΡ

LΑ FΑΒRΙQUΕ, ΡΑRΙS 2008 ΣΕΛ.
145, ΤΙΜΗ: 13 ΕΥΡΩ