ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ, ΚΡΗΤΙΚΟΣ;

Ανταλλαγές επισκέψεων στα σπίτια, ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους, γίνονταν μόνο μεταξύ γυναικών. Οι άντρες συναντιόντουσαν στον δρόμο ή το πολύ στο καφενείο και μπορούσαν εύκολα να αρπαχτούν. Οι εκατέρωθεν σκοτωμοί ήταν συχνό φαινόμενο, και το ποιος είχε το πάνω χέρι εξαρτιόταν από την πολιτική κατάσταση. Μερικές από τις καλύτερες σελίδες του βιβλίου είναι εκεί που περιγράφονται συζητήσεις μεταξύ μουσουλμάνων, για το αν είναι πρώτα Τούρκοι ή πρώτα Κρητικοί ή για το αν θα έπρεπε να αποσπαστεί η Κρήτη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίς να ενωθεί με την Ελλάδα. «Η ελευθερία είναι σαν τη μοναξιά.

Δεν μοιράζεται», λέει όμως ένας Τουρκοκρητικός που δεν έχει αυταπάτες. Άλλη εξαιρετική σκηνή περιγράφει έναν Έλληνα, γείτονα του Ιμπραήμ, να έχει καλέσει τον τελευταίο σε βραδινό γεύμα. Η γυναίκα του έχει μαγειρέψει τα φαγητά αλλά δεν εμφανίζεται. Και οι δύο αισθάνονται άβολα, ο Έλληνας έχει καλέσει τον Τούρκο για να τον προειδοποιήσει να μη βγει έξω την άλλη μέρα γιατί θα γίνουν ταραχές, και στο τέλος οι δυο τους δεν ξέρουν αν την επόμενη στιγμή θα αγκαλιαστούν ή θα σφαχτούν.