ΣΚΗΝΕΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΣΙΧΑΣΙΑΣ

Το τελευταίο αυτό βιβλίο της εβδομηντάχρονης Όουτς μοιάζει με διαθήκη-ποταμό. Η θηλυκή ενηλικίωση στη μεταπολεμική Αμερική είναι ούτως ή άλλως το αγαπημένο θέμα της, αλλά εδώ το επεξεργάζεται υπό τη στερεοτυπική οπτική της «πολιτικής ορθότητας»: μαχητικό φεμινισμό, καταγγελία των ρατσιστικών στερεοτύπων, της ακραίας αντρικής βίας και της αδυναμίας κατανόησης του Άλλου, κατάδειξη των ταξικών συγκρούσεων αλλά και υπόρρητο θαυμασμό για το ιδεώδες του αυτοδημιούργητου μεγιστάνα. Υπό αυτό το πρίσμα η αλώβητη ηρωίδα μοιάζει ως το ιδεατό της Όουτς- γοητευτική, ποθητή, γεμάτη κατανόηση, δυνατή, ευφάνταστη, τίμια, δοσμένη στο παιδί της, τολμηρή… ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Η Όουτς κατασκευάζει έτσι ένα ηθικό πρόταγμα ελαφρώς πληκτικό. Όμως, ως υποψιασμένη συγγραφέας το καθιστά ρεαλιστικό ή μάλλον νατουραλιστικό, διανθίζοντάς το με σκηνές ανείπωτης βίας και…

σιχασιάς, συχνά δανεισμένες από άλλα βιβλία της.