Έχασε ελαφρώς το μέτρο

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στις νουβέλες και στα σύντομα μυθιστορήματα της Όουτς, εδώ οι σκοτεινοί ήρωές της δεν αποδεικνύονται ιδιαίτερα πειστικοί, οι επαναλήψεις κυριαρχούν σαν «περίληψη προηγουμένων», φιλοσοφικά ένθετα παρατίθενται άνευ λόγου, «σμιχτά φρύδια» και «μαλλιά στο χρώμα του ατσαλιού» απαντώνται σε κάθε ενότητα, η συγγραφέας ξεχνάει ότι μας ανέλυσε ήδη κάμποσες φορές την ψυχολογία της ηρωίδας. Έτσι ο συνειρμικός λόγος και οι εσωτερικοί μονόλογοι γίνονται πλαδαροί. Το κοφτό, ασθματικό ύφος πνίγεται σε ένα πέλαγος ήδη περιγεγραμμένων καταστάσεων. Κι εκεί όπου μια ενότητα δείχνει να έχει κλείσει, ξεπηδάει ένας άλλος πλευρικός ήρωας, ένα νέο τοπίο που στα χέρια της Όουτς γίνεται επίσης αφηγήσιμο.

Η Όουτς είναι μια μεγάλη παραμυθού που έχει ελαφρώς χάσει το μέτρο. Μπορεί άνετα να την απολαύσει κανείς και στο παρόν βιβλίο, υπό τον όρο ότι δεν έχει διαβάσει πολλά από τα προηγούμενά της. Η ευαισθησία μοιάζει προσχεδιασμένη, ενώ οι ιδεολογικές αρχές της ανήκουν στη σωστή όχθη της αμερικανικής Αριστεράς. Το πραγματολογικό υλικό της είναι πλούσιο, αλλά οι σχηματοποιήσεις κυριαρχούν, κι έτσι η αναλυτική ψυχολογία των ηρώων της, στερούμενη υπαινικτικής διάθεσης, καταλήγει να χάνει τη νοστιμιά της. Ο έντεχνος τρόπος με τον οποίο προσδίδει ιστορικό βάθος στο τελευταίο κεφάλαιο με την επανανάδυση του ζητήματος του Ολοκαυτώματος, θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει σε άλλο βιβλίο.

Η καλή μετάφραση έχει ορισμένες αποφασιστικές αβλεψίες, όπως όταν λ.χ. τα ιερά ινδουιστικά κείμενα των Ουπανισάδων γίνονται ινδιάνικη φυλή των Ουπανισάντ (σελ. 626).