ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΥΤΡΑ ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟ

Δεν έλειψαν ούτε από την ελληνική δραματουργία σάτιρες και φάρσες με αντικείμενο τα εκλογικά αλισβερίσια, τις απάτες και την παραπλάνηση με φουσκωμένες υποσχέσεις κατά την προεκλογική διαδικασία.

Χωρίς να θέλω να εξαντλήσω τώρα το θέμα, αναφέρομαι ήδη από την παραγωγή των μέσων του 19ου αιώνα στις κωμωδίες του Καρύδη «Κούτρας» και «Υποψήφιος βουλευτής», καίριες σάτιρες της πολιτικής μας παθογένειας λίγα χρόνια μόλις μετά την ίδρυση του Κράτους, στο αριστουργηματικό κωμειδύλλιο του Δημητρίου Καπετανάκη «Ο Γενικός Γραμματεύς», στο «Μπαμπάς εκπαιδεύεται» του Μελά, στον «Τοπικό παράγοντα» του Παν. Καγιά, στον «Λευτεράκη τον Πολιτευόμενο» των Σακελλάριου- Γιαννακόπουλου, στο «Ζητείται ψεύτης» του Ψαθά και στον κινηματογραφικό «Μαυρογιαλούρο».

Δυστυχώς από την εποχή του βυρσοδέψη Κλέωνα των «Ιππέων» έως τον Γουλιμή που κατατρόπωσε τον Χαρίλαο Τρικούπη, αδιαλείπτως ο παραπλανημένος και συχνά προδομένος λαός ως ψηφοφόρος έστειλε στην εξουσία και υπέστη και βλάκες και ανίκανους και τυχάρπαστους και μηδαμινούς και ενώ πάντα οι μεγάλοι σατιρικοί ποιητές και συγγραφείς εντοπίζουν τα φαύλα μούτρα και τα ξεμπροστιάζουν και ο λαός χαίρεται ως θεατής τη σάτιρα, λες και τυφλώνεται όταν φτάνει στην κάλπη και ελκύεται όπως ο μπούρμπουλας της «Ειρήνης» του Αριστοφάνη από τα σκατά.