Νιάτα που ξεχωρίζουν
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,
Διεκδικεί την προσοχή. Και την κερδίζει. Σαν καλό σινεμά. Ή σαν παιδί. Μια σειρά που ξεχωρίζει με τις υψηλές προδιαγραφές της από όλες τις υπόλοιπες και μιλάει για παιδιά, για «Άγρια παιδιά». Παρουσιάζει σε αυτοτελή επεισόδια τις στιγμές τους. Από αυτές να μαντέψουμε τις ζωές τους. Σαν ψηφίδες από ένα παζλ που αποφεύγουν συνήθως οι ενήλικοι να αντικρύσουν ολόκληρο. Προτιμούν τις εικόνες των νιάτων που ικανοποιούν τον ναρκισσισμό τους. Με δυο διαφορετικούς και εν τέλει ίδιους τρόπους. Είτε σαν βελτιωμένα ομοιώματά τους, είτε σαν τόσο χαλασμένα που να μην απειλούν με τη δροσιά και τη χάρη τους τον κουρασμένο κόσμο των ενηλίκων.
Είναι πολύ κουρασμένοι οι ενήλικοι. Γι΄ αυτό καλύτερα να συμβαίνουν όλα ερήμην τους. Εν τη απουσία τους να συμβεί το θαύμα. Το θαύμα των νιάτων. Και συμβαίνει. Άλλο αν εμείς το αγνοούμε. Και η άγνοια συνήθως οδηγεί την κάμερα. Γι΄ αυτό και είναι μονίμως παραμορφωτική.
Αλλά τα «Άγρια παιδιά» του Μega αρνούνται την παραμόρφωση. Αυτό είναι το δικό τους «θαύμα». Οι δρόμοι που περπατούν αληθινοί. Το τοπίο της πόλης το ίδιο. Αστικό τσιμέντο, αστική βρώμα, ογκώδεις οικοδομές, εγκαταλελειμμένα κτίρια. Αυτό είναι το περιβάλλον όπου εκφράζονται. Με σκέιτ, γιατί έτσι κατακτούν τους δρόμους και με γκράφιτι, γιατί έτσι κάνουν τους τοίχους γύρω τους να «μιλούν» τη δική τους γλώσσα.
Στο πρώτο επεισόδιο ο ένας εκ των τριών της παρέας ανακαλύπτει ότι είναι υιοθετημένος. Γυρνάει στους δρόμους. Αγρίμι. Ξαφνικά νιώθει πως έχασε την αγάπη. Την είχε ταυτισμένη με την ειλικρίνεια. Τόσο νέος. Τόσο απόλυτος! Τόσο συναισθηματικός! Γιατί τα «Άγρια παιδιά» δεν φοβούνται τα συναισθήματα, δεν τα αρνούνται.
Στο δεύτερο επεισόδιο εις εκ των τριών φίλων «πέφτει πάνω» στον έρωτα. Έτσι όπως τον μάθαμε κάποτε, έτσι όπως τον θυμόμαστε από τότε «σαν ένα φρεσκοπλυμένο πανί που θες να χώσεις μέσα το πρόσωπό σου και να το μυρίζεις συνέχεια».
Το κορίτσι των ονείρων είναι κι αυτό περιπλανώμενο στους δρόμους. Το πρώτο τους παιχνίδι; Άγριο. Κρατιούνται από το χέρι στις γραμμές του τρένου, κοιτούν την αμαξοστοιχία καθώς έρχεται καταπάνω τους και πρέπει να προλάβουν «να την κάνουν την τελευταία στιγμή». Σαν τη μύγα που αποφεύγει το χτύπημα. «Fly» είναι το ψευδώνυμο του κοριτσιού, που κάνει γκράφιτι έξοχες μύγες. Είναι η υπογραφή της. Και ο τρόπος της ζωής της. Ήταν ένα επεισόδιο που κινήθηκε ανάμεσα στην έξοχη αλληγορία και την ωμή πραγματικότητα. Από τη μια οι «παρομοιώσεις» και οι «μεταφορές» – όπως λέει και ο ήρωας σε μια στιγμή- με επίκεντρο την ιστορία της μύγας που ξεφεύγει την τελευταία στιγμή, ακριβώς όπως προσπαθούν οι νέοι να κάνουν σε έναν κόσμο που πέφτει με ορμή επάνω τους σαν τρένο. Από την άλλη η πραγματικότητα μιας δύσκολης επικοινωνίας σε μια σχέση με αντεστραμμένους ρόλους. Η μάνα σαν έφηβη και ο γιος να προσπαθεί να της θυμίσει ότι δεν είναι «ο μεγάλος της αδελφός».
Και εκείνη τα νιάτα που θυμάται θέλει να ζήσει. Ταξιδεύοντας. Την αναζητεί όταν ο παππούς μπαίνει στην Εντατική. Δεν τη βρίσκει. Το κινητό απενεργοποιημένο. Στο νοσοκομείο τα τρία αγόρια. Αχώριστα. Αυτά κάνουν το χρέος στη φιλία.
Αυτά τα νιάτα άγρια μπορεί να είναι, «στεγνά» από συναισθήματα όμως δεν είναι. Αγαπούν, στηρίζουν, αναζητούν την τρυφερότητα, τη δίνουν, γιατί τη γνωρίζουν… με τον τρόπο που τη γνωρίζουν. Δεν έχουν ανάγκη τις ουσίες, δεν είναι η τεχνητή φυγή το πρόβλημά τους, αλλά το ρίζωμα. Με τους όρους τους, όμως.
Δίχως ακρότητες, μελοδραματισμούς
Πρωταγωνιστούν Αντίνοος Αλμπάνης, Νικόλας Αγγελής, Σταύρος Σβήγκος, Μιχάλης Οικονόμου. Καμιά επιτήδευση στις ερμηνείες, βλέμματα όμορφα, καθαρά. Φωτογραφία έξοχη (Δημήτρης Σταμπολής). Σκηνοθεσία (Χρήστος Νικολέρη) που θυμίζει την κινηματογραφημένη πραγματικότητα του Γκοντάρ και την παράδοση του free cinema, όσο για τις ιστορίες (σενάριο Παναγιώτης Ιωσηφέλης) που αφηγούνται τα επεισόδια, χωρίς ακρότητες, χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς αφορισμούς, ξαφνιάζουν με την ομορφιά των ψυχών, των βλεμμάτων, του γέλιου και εκείνης της πολύ ξεχωριστής «ματιάς» στην αγωνία των νιάτων να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που δεν αποδέχεται τις ιδιαιτερότητες και την αυτονομία της νιότης.
