ΧΡΗΣΙΜΗ Η ΠΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί τη σημαία της Επανάστασης. Πίνακας του Θ. Βρυζάκη. Η εικαστική απόδοση της έναρξης της Επανάστασης του 1821 εγγράφεται στη συλλογική μνήμη ως γεγονός, παραπέμπει στην 25η Μαρτίου και κυριαρχεί της ιστορικής αναπαράστασης. Κάτω, Ελληνοκύπριος και Τουρκοκύπριος σε κοινό απεργιακό αγώνα (από το τουρκοκυπριακό εγχειρίδιο Ιστορίας Κibris Τarihi 3, Λευκωσία 2005, σ. 32)
Η Ιστορία στην εκπαίδευση είναι ένα ιδανικό αλλά σύνθετο περιβάλλον καλλιέργειας ιστορικής συνείδησης.
Ακριβώς γι΄ αυτό, είναι διαρκώς ζητούμενο, και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Αναζητούμε τις διαδικασίες που θα επιτρέψουν στη σχολική ιστορία να ισορροπήσει στον μεταίχμιο χώρο της μνήμης με την Ιστορία, να εντάξει τις συλλογικές αναπαραστάσεις για το παρελθόν και να τις μετασχηματίσει, να συμπεριλάβει τις ανταγωνιστικές μνήμες, να πραγματευθεί τα καυτά θέματα, να προσεγγίσει το οδυνηρό παρελθόν με πυξίδα τον ιστορικό εγγραμματισμό, την ιστορική καλλιέργεια των παιδιών.
Ισχυριζόμαστε ότι μ΄ αυτόν τον τρόπο θα έχουμε αύριο πολίτες ικανούς να σκέπτονται, να κρίνουν, να επικοινωνούν και να δρουν για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Προφανώς και έχουμε πολλά να βελτιώσουμε, υπερβάλλουμε ίσως στην προσπάθειά μας να δούμε τα πράγματα ν΄ αλλάζουν, παραγνωρίζουμε τη δύναμη της αντίδρασης στις αλλαγές ή και την απήχησή της σε ένα ευρύ κοινό ανθρώπων για τους οποίους το παρελθόν λειτουργεί ως καταφύγιο σε ένα παρόν και μέλλον που τους απειλεί όλο και περισσότερο. Άλλοτε πάλι παίρνουμε κλίσεις προς τη μια ή την άλλη καθώς και εμείς οι ίδιοι, όσοι ασχολούμαστε με την ιστορική εκπαίδευση, είμαστε γέννημα θρέμμα αυτού του ιστορικού πολιτισμού. Μ΄ αυτές τις σκέψεις πορευόμαστε ωστόσο και διατηρούμε το δικαίωμά μας να τις εκφράζουμε δημόσια, έχοντας επίγνωση ότι η πλεύση ενάντια στο ρεύμα είναι κοπιαστική, ενδέχεται όμως να είναι χρήσιμη. Είναι αυτονόητο ότι είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθένα να τις αντικρούσει, αυτές όμως και όχι να τις παραποιεί για να μπορεί να τις αντικρούσει. Να συμβάλλουμε πρέπει κι εμείς, όσο μας παίρνει, στην ποιότητα του διαλόγου.
Επιμύθιο
Αυτά που είχα να πω για την Κύπρο, τα είπα και δεν θα επανέλθω. Αυτό που δεν είπα είναι ότι έχω την τύχη να συνομιλώ με συναδέλφους στην Κύπρο και να γνωρίζω πόσο συστηματικά, με γνώση και αρετή, εργάζονται για ένα καλύτερο αύριο. Είχα επίσης την ευκαιρία να επισκεφθώ ελληνοκυπριακά σχολεία, να εκτιμήσω το υψηλό επίπεδο των εκπαιδευτικών και να διαπιστώσω πόσο σύγχρονα σχολεία είναι. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η κυπριακή εκπαίδευση στο σύνολό της έχει τις προϋποθέσεις να υπερβεί τις αδιέξοδες μνήμες και να συμβάλλει στην επανένωση της Κύπρου. Αυτό δεν σημαίνει λήθη της Ιστορίας. Γνωριμία με τον άλλον σημαίνει και όσα δεν μπορεί να ξεχάσει.











