«Οι Έλληνες είμαστε του τζάμπα»

Του το είχε πει η Αρλέτα όταν ξεκινούσε: Η διασημότητα μόνο προβλήματα φέρνει. Υπάρχει όμως κι ένα δώρο. Να κάνεις το επόμενο βήμα σου όπως ακριβώς το θες εσύ.

Σήμερα ο Χρήστος Θηβαίος το καταλαβαίνει. Έπειτα από 12 χρόνια στη δικογραφία, ο τραγουδοποιός και ο τραγουδιστής (ή το αντίστροφο) που υπάρχουν μέσα του, έδωσαν τα χέρια, αγκαλιάστηκαν εγκάρδια, χαλάρωσαν κι άφησαν τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα έρχονται όπως… έρχονται, «κι όταν υπάρχουν ονόματα σαν τον Μικρούτσικο, τον Ανδρέου, τον Παπαδημητρίου που σου προτείνουν να ερμηνεύσεις τα τραγούδια τους, είναι τιμή, είναι και τύχη…».

Έπειτα από χρόνων, λοιπόν, μελέτη στην ερμηνεία (δίσκο με δικά του τραγούδια έχει να κάνει από το 2003) έφτασε πάλι η στιγμή να πάρει τη σκυτάλη η εσώτερη πλευρά του και να παραδώσει 11 νέα τραγούδια, «με μουσικές που ζήλεψα και μουσικές που γέννησα με την ελπίδα να αγγίξουν ό,τι θαυμάζω» (τέσσερα απ΄ αυτά υπογράφουν στιχουργικά ο Μάνος Ελευθερίου, ο Γιώργος Ανδρέου, ο Κ.Χ. Μύρης και ο Γιάννης Μαργαρίτης).

«Αισθάνομαι τυχερός άνθρωπος. Κάνω αυτό που θέλω, παίζω τα τραγούδια μου εκεί που θέλω έχοντας και μιαν αξιοπρεπή ζωή. Αν γκρίνιαζα, θα ήμουν αχάριστος».

«Και ένα τραγούδι να πάρει μαζί του το κοινό, είναι αρκετό. Εκεί είναι που κερδίζεις το παιχνίδι»

Οι συνεργασίες σου με τον Γιώργο Ανδρέου και τον Θάνο Μικρούτσικο τι σου έδωσαν;

Άρχισα ως τραγουδοποιός και στον δρόμο ήρθε η ιδιότητα του ερμηνευτή. Με διάλεξαν να πω τα τραγούδια τους και αισθάνομαι τυχερός γι΄ αυτό. Γι΄ αυτό ό,τι βγαίνει από την τραγουδοποιητική μου πλευρά, βγαίνει αβίαστα, όταν το θέλω και όπως το θέλω εγώ. Μετά είναι και το άλλο. Αυτοί οι άνθρωποι με έμαθαν πράγματα,. Με έκαναν καλύτερο μουσικό. Ο μουσικός είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της τραγουδοποιίας μου.

Μέσα σ΄ αυτά τα χρόνια βρίσκεις διαφορές στο κοινό; Κυρίως έξω απο την Αθήνα;

Μόνο προς το καλύτερο. Γιατί οποιαδήποτε μουσική και να ακούει κανείς, ακόμα κι αυτήν που δεν ταιριάζει με τις δικές μας επιλογές- όλοι ξέρουμε ότι τα σκυλάδικα είναι περισσότερα- όταν έρχεται σε μια δική μας συναυλία, και ένα τραγούδι να τον αγγίξει, ένα να πάρει μαζί του, είναι αρκετό. Εκεί είναι που κερδίζεις το παιχνίδι. Και, ναι, σ΄ αυτό βλέπω διαφορά. Προς το καλύτερο…

Το Ίντερνετ; Το free downloading (κυρίως από τη νέα γενιά);

Κι εμείς κασέτες δεν γράφαμε σ΄ εκείνες τις ηλικίες; Μόνον όταν μας άρεσε ένας δίσκος πηγαίναμε και τον αγοράζαμε. Το ίδιο ισχύει και τώρα…

Βέβαια εμείς, οι Έλληνες, είμαστε λιγάκι του τζάμπα.

Το ελληνικό τραγούδι σήμερα…

Είμαι πολύ περήφανος για τους συναδέλφους μου. Και για τους νεώτερους συναδέλφους μου. Τον Γιάννη Χαρούλη, τα Μακρινά Ξαδέλφια, τη Μαρία Λούκα, τις Ρόδες, το χιπ χοπ… Βγαίνουν ωραία πράγματα. Η συνεργασία σου με Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Μπουλά, Ζουγανέλη…

Όταν είσαι παιδί ηθοποιών και σου προτείνουν να παίξεις σε μια επιθεώρηση και μάλιστα με τους δικούς σου όρους, το θεωρείς ευκαιρία.


Κοινή ζωή, πλούσια ψυχή

Οι «Πέτρινοι Κήποι» του (Legend) είναι μικρές αυτόνομες ιστορίες, που αναδεικνύουν τον πόνο του έρωτα, την αγωνία της ύπαρξης, τον φόβο της μοναξιάς. Το «Μείνε», από έναν στίχο που έλεγε κάποτε (στα αγγλικά) ο Σιδηρόπουλος. Το λαϊκότροπο «Στης αγκαλιάς σου τη φωτιά» «μια προσπάθεια να φανταστώ πώς θα εξωμολογείτο τον έρωτά του ο ποιητής Περικλής Γιαννόπουλος» τον οποίον υποδύθηκε ο ίδιος πέρυσι στο θέατρο, στην παράσταση που ανέβασε ο Γιάννης Μαργαρίτης και αφορούσε τη ζωή της Σοφίας Λασκαρίδη.

Πηγή έμπνευσης; «Τα ταξίδια μου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με γέμισαν εμπειρίες», λέει. «Ήρθα σε επαφή με πολύ κόσμο, από το Λονδίνο μέχρι τα Γρεβενά. Είδα ανθρώπους που ενώ φαίνονται ότι ζουν μια κοινή ζωή, μέσα τους ήταν πλούσιοι, ήταν ωραίοι. Το πιστεύω για τον καθένα μας αυτό. Αν μπορέσουμε στο φινάλε της μέρας να ανθίσουμε μέσα στους πέτρινους κήπους μας, όλα γύρω μας ανθίζουν».