ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

Το Κοκκινόκαστρο και το Μπούρτζι
Η βόλτα στην πόλη της Καρύστου εύκολα θα σας φέρει μπροστά στο Μπούρτζι. Το μικρό φρούριο κτίστηκε από τους Φράγκους τον 13ο αι., οι οποίοι χρησιμοποίησαν και κομμάτια από μάρμαρο για την κατασκευή του.

Εντυπωσιακό είναι το κάστρο που στέκει βιγλάτορας πάνω από την πόλη, το Κοκκινόκαστρο (Castello Rosso). Θα χρειαστεί να περπατήσετε στο ανηφορικό και σε κάποια τμήματα λιθόστρωτο μονοπάτι για να φθάσετε στην πύλη του, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο. Οι πύλες, οι πύργοι, το εντυπωσιακό εξωτερικό τείχος αλλά και η θέα θα σας καθηλώσουν και αν αφουγκραστείτε λίγο, ίσως και να ακούσετε την κλαγγή των όπλων και τις κραυγές των πολεμιστών. Η σημερινή του μορφή δεν είναι η αρχική, καθώς η πρώτη οχύρωση της περιοχής έγινε το 1030 από τους Βυζαντινούς και πάνω σε αυτά θεωρείται ότι κτίστηκε το μεσαιωνικό κάστρο την περίοδο 1209-1216.

Αρχαιολογικό Μουσείο Καρύστου
Στεγάζεται στο εντυπωσιακό κτίριο του Γιοκάλειου Ιδρύματος. Εκτίθενται ευρήματα από την αρχαία Γεραιστό, όπου βρέθηκε ο ναός του Ποσειδώνα, αλλά και από τα δρακόσπιτα της Όχης και των Στύρων. Θα δείτε επίσης επιτύμβιες στήλες του 5ου και του 3ου αιώνα π.Χ., καθώς και αγάλματα των ελληνιστικών χρόνων (τηλ. 22240 25661). Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και η βιβλιοθήκη Καρύστου με 13.900

τόμους- το παλαιότερο βιβλίο είναι του 1784. Υπάρχει χώρος μελέτης και λειτουργεί και ως δανειστική βιβλιοθήκη. Ανοιχτά: Τρίτη- Σάββατο 10.00 – 13.30 και 17.00- 21.00 τις καθημερινές.

Λαογραφικό Μουσείο Καρύστου
Μέσα στα στενά της πόλης, σε ένα παλαιό οίκημα φιλοξενείται η συλλογή του κ. Χαρίλη Δεληγιώργη και της γυναίκας του με παλιά αντικείμενα. Επίσης, θα δείτε χάρτες και φωτογραφικό υλικό από τη ζωή της Καρύστου. (τηλ. 22240 22452, 6973 688707).

Το αιωνόβιο καστανόδασος της Όχης
Πρόκειται για το τελευταίο αρχέγονο καστανόδασος της Νότιας Εύβοιας, που μέχρι το 1962 ήταν δασική έκταση του Δημοσίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 900-1.100 μέτρων και αποτελείται από άγριες καστανιές που καλύπτουν έκταση περίπου 600 στρεμμάτων. Είναι εκπληκτική η αίσθηση να περπατάς ανάμεσα στα αιωνόβια δέντρα. Τα περίεργα σχήματα των κορμών, με τις κουφάλες και τα μεγάλα κλαδιά, αποτελούν συνήθως τόπο φωλιάσματος και καταφυγίου για πουλιά και μικρά θηλαστικά. Όμως κάποια προβλήματα έχουν δημιουργηθεί με τη διατήρησή του από τότε που παραχωρήθηκε σε ακτήμονες βοσκούς, με τα γιδοπρόβατα κυριολεκτικά να απειλούν την ύπαρξή του. Σε μικρή απόσταση από το δάσος βρίσκεται το ορειβατικό καταφύγιο της Όχης. Για να φθάσετε έως εδώ ακολουθείστε τον δρόμο από το Μετόχι ή τον Πλατανιστό. Εάν έχετε συμβατικό αυτοκίνητο, χρειάζεται λίγη προσοχή σε κάποια σημεία του χωματόδρομου.

Τα γεφύρια και ο καταρράκτης στον Πλατανιστό
Ξεκινώντας από την Κάρυστο με προορισμό το Κάβο Ντόρο θα περάσετε από την περιοχή Πλατανιστός. Μικροί οικισμοί συνθέτουν το κεφαλοχώρι Πλατανιστός με το Πανοχώρι να κερδίζει αρχικά τις εντυπώσεις. Κοντά του βρίσκεται ο έξι μέτρων καταρράκτης που χύνεται στον ποταμό Πλατανιστός, ο οποίος αφού διασχίσει την ομώνυμη κοιλάδα εκβάλλει στην παραλία Ποτάμι. Στο Πανοχώρι επίσης υπάρχουν νερόμυλοι και πηγές, αλλά και δύο πέτρινα γεφύρια. Το μεγαλύτερο είναι του 1876 ηπειρώτικης τεχνοτροπίας, ενώ το μικρότερο τουρκικής. Λίγο έξω από το χωριό, στη θέση Ελληνικά, βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος Πλατανιστού, όπου ακολουθώντας τις πινακίδες θα μπορέσετε να δείτε αρχαίο τείχος, το οποίο εικάζεται ότι ήταν οικοδόμημα για τη στέγαση φρουράς και το οποίο έκτισαν οι Αθηναίοι μετά το 480 π.Χ. Επίσης, εκεί κοντά βρίσκεται και η εντυπωσιακή εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης για το κτίσιμο της οποίας έχουν χρησιμοποιηθεί αρχαία μάρμαρα.

Το Κάβο Ντόρο ή χρυσό ακρωτήρι
Για το όνομά του υπάρχουν διάφορες εικασίες. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι προήλθε από τα χρυσά νομίσματα και χρυσαφικά που βρέθηκαν στον βυθό από τα ναυάγια ή από τα μεταλλεία χρυσού, αργύρου και γαληνίτη που ανακάλυψαν κοντά του οι Φοίνικες χρυσοθήρες θαλασσοπόροι. Οι ντόπιοι όμως έχουν τη δική τους ιστορία να πουν, εμπνευσμένη από την εικόνα που συνήθως αντικρύζουν. Σου λένε «είναι απλώς ένα κάβος που κάνει ντόρο (φασαρία)» και μάλλον δεν έχουν άδικο. Η θάλασσα συνήθως είναι αγριεμένη και ο άνεμος λυσσομανά, κάνοντας τους ναυτικούς να ακούν με δέος το όνομά του. Υπάρχει και ο Αράπης, ο βράχος που βρίσκεται κοντά στο ακρωτήρι, ο οποίος αν και πλέον έχει φανάρι, τα πλοία ακόμα τον κοιτούν καχύποπτα.

Το να βρεις το ακρωτήρι γαλήνιο είναι σπάνιο, αλλά και μεγαλειώδες θέαμα. Η θάλασσα απλώνεται μπροστά σου με παραπλανητική ηρεμία, το νιώθεις. Αμέσως μετά κοιτάς σχεδόν με συμπόνια το εκκλησάκι του Αϊ-Γρηγόρη στην άκρη του ακρωτηρίου που στέκει έρημο, βουβό, σαν στωικά να περιμένει το επόμενο ξέσπασμα του καιρού.