Η δολοφονία μιας μανικιουρίστας

Βρίσκονται ακόμα στις πρώτες δοκιμές.

Πώς βλέπει, προς το παρόν, το ρόλο της, την Ιοκάστη;

«Είναι μία γυναίκα που θέλει να λέει πως είναι σαράντα έξι ετών, που χάνει τον άντρα της σε αεροπορικό δυστύχημα- τα παιδιά της τα έχει προ πολλού χάσει λόγω της γνωστής έλλειψης επικοινωνίας.

Χαμένη η ίδια στο χάος και στην αταξία αδυνατεί να κατανοήσει τις ραγδαίες αλλαγές μέσα της και γύρω της και πιάνεται από ένα “πτώμα” και την εξιχνίαση της “δολοφονίας” μιας μανικιουρίστας για να βγει από το αδιέξοδο της ανούσιας, βαρετής κοσμικής ζωής της. Χαρακτηριστικά της είναι η αφοπλιστική αφέλεια, η ανατρεπτική της διάθεση, η σχεδόν παιδική απορία της.

Τη θεωρώ μία θεατρική φιγούρα ιδιοφυώς φτιαγμένη με στοιχεία αστικής συμπεριφοράς της δεκαετίας του ΄60 και νεοπλουτίστικης της δεκαετίας του ΄80, η οποία πατάει στο παρόν και εκτινάσσεται στον υπερρεαλιστικό κόσμο».

Πολύ σοβαρά τα ακούω αυτά… Για κωμωδία δεν πρόκειται;

«Εννοείται. Όλα αυτά βγαίνουν πάρα πολύ κωμικά. Νομίζω πως ο Άκης Δήμου επιθυμεί να σχολιάσει όσα έχουν υποπέσει στην αντίληψή του από τον περίγυρό του. Αν και κινείται ρεαλιστικά η Ιοκάστη, με όλα αυτά τα πετάγματα που κάνει, περισσότερο μία θεατρική φιγούρα είναι… Είναι η σύνοψη της γυναικείας συμπεριφοράς μιας ορισμένης τάξης αλλά και ο ίδιος ο συγγραφέας. Εμένα δεν μου βγαίνει από το μυαλό ότι εμφανίζομαι με μία “περούκα” που η “περούκα” του συγγραφέα είναι». Γελάει.

Έχει,πάντως,κοινά με την «Πάστα Φλώρα» από το κινηματογραφικό «Μια τρελή,τρελή οικογένεια»…

«Αυτό εμένα δεν μου λέει τίποτα. Είναι εύκολο να το πούμε. Αλλά αρνούμαι να πατήσω στην ευκολία αυτή. Πατάω αποκλειστικά στα λόγια του ρόλου. Και σε όσα καλά μου δείχνει ο Σταμάτης Φασουλήςπαίρνοντας από μένα, δίνοντας σ΄ εμένα;μέσα από ένα ωραίο επικοινωνιακό παιχνίδι. Πηγαίνω κάθε μέρα στην πρόβα να συναντήσω την Ιοκάστη, ανοιχτή να μπουν μέσα μου οι λέξεις των άλλων ρόλων και να βγουν από μέσα μου οι λέξεις αυτής της γυναίκας. Μετά θα βρεθούν και όλα τα άλλα. Ακόμα περπατάω σαν σε πετρούλες πλάι στο ποτάμι».