ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΔΙΚΙΟ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΝ

Η Σπηλιώτη έρχεται να μας θυμίσει τι συνέβαινε σε μια Ελλάδα που δεν υπάρχει πια, με δεκατέσσερις ιστορίες, όπου αφηγούνται πρωτοπρόσωπα γυναίκες, άνδρες και παιδιά, συν μία ιστορία, όπου αφηγείται ένα κακόφωνο… αηδόνι. Οι μικρές τους ιλαροτραγωδίες εκτυλίσσονται τόσο εν οίκω, με κατεβασμένα παντζούρια, όσο κι εν δήμω, έστω και αν ο τελευταίος δεν είναι παρά ο θάλαμος ενός νοσοκομείου. Όλοι οι ήρωες, μικροί, μεγάλοι και μικρομέγαλοι, έχουν ένα δίκιο να υπερασπιστούν. Ένα δίκιο που τους πνίγει. Το πεπρωμένο των περισσοτέρων- ιδίως των προικισμένων, εκείνων που η νιότη τους έδειχνε πως θα γίνουν… άλλοιαποδεικνύεται μια καλοστημένη παγίδα, μια άριστα ενορχηστρωμένη πλεκτάνη. Και το χειρότερο; Χωρίς ενορχηστρωτή- συνειδητό, τουλάχιστον- λες και πρόκειταιόπως θα μας έλεγε και ο νεοδαρβινιστής Ρίτσαρντ Ντόκινςγια το ρολόι ενός τυφλού ωρολογοποιού. Συμπάσχουμε με όλους τους παραπονεμένους, αλλά περισσότερο με τα παιδιά (ή τους μεγάλους με νοημοσύνη παιδιού), γιατί εκείνα διεκδικούν ακόμη το μέλλον τους ακέραιο, ανήμπορα να κατανοήσουν ή να συμφιλιωθούν με τους συμβιβασμούς των ενηλίκων.

Το τρυφερό μειδίαμα της Σπηλιώτη συνοδεύει τους ήρωές της σε κάθε ζωτικό τους ψεύδος, σε κάθε τρικλοποδιά, σε κάθε μπαγαποντιά, με τη βεβαιότητα πως τίποτε δεν είναι τόσο μιαρό ή απεχθές ώστε να αποκλείεται από τα ανθρώπινα.

Πιστεύει λοιπόν η Χρύσα στην εγγενή καλοσύνη των συνανθρώπων της- ακόμη και των ποταπών, ακόμη και των πεπλανημένων; Δεν είμαι σίγουρος ότι πιστεύει. Δείχνει μάλλον να πιστεύει ότι, και για τα φρικτότερα δικά τους ολισθήματα, άλλος πρέπει να κάτσει στο σκαμνί. Εκείνος που πειραματίζεται, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια τώρα, με τα αισθήματα και τις αντοχές τους. Τυφλός ή μη.